คนสองคนที่เสิ่นต้าซานเอ่ยถึงนั้น เสิ่นลู่ซีจดจำไว้ในใจ แต่มิได้เอ่ยปากถึงมากความ
วันรุ่งขึ้นขณะนางไปทำงานในไร่ริมลำธาร ก็จงใจชำเลืองมองไปยังป่าละเมาะฝั่งตรงข้ามมากขึ้นอีกสองสามที
ในป่าเงียบสงัด ไร้ซึ่งเงาคนผู้ใด เป็นไปได้ว่าเป็นคนต่างถิ่นที่ผ่านทางมา เดินดูไปมา มิมีเรื่องอันใดใหญ่โต
นางละสายตากลับมา นั่งยองลง ปลูกต้นมันเทศลงในดินแดงเหนียวที่พึ่งพลิกหน้าดินเสร็จต่อไป
เถาพันธุ์ชุดนี้นำออกมาจากมิติ เมื่อรดด้วยน้ำแร่วิญญาณแล้วยิ่งเติบโตแข็งแรงเป็นพิเศษ รากและลำต้นอวบหนา ตากิ่งอิ่มแน่น ดีกว่าพันธุ์ที่หาได้จากภายนอกมากกว่าหนึ่งส่วนน้อย
อาชิงตามมาติด ๆ เรียนรู้วิธีปักชำ ฝีมือชำนาญมากแล้ว ปักเอียงลงในดิน เผยตากิ่งไว้หนึ่งตา อัดดินโดยรอบให้แน่น
สองคนช่วยกันทำคนละฟากฝั่ง เพียงครึ่งค่อนวันก็ปักชำจนเต็มพื้นที่กว่าหนึ่งหมู่
หลิวชิงซานอยู่ทางอีกด้านหนึ่งกำลังพลิกหน้าดินใหม่ พลั่วเหลือง้วนลงไป พลิกก้อนหินขนาดเท่ากำปั้นขึ้นมา เขาก้มตัวลงเก็บแล้วโยนทิ้งข้างทาง เช็ดเหงื่อพลางขุดดินต่อไป
เสิ่นลู่ซียืนขึ้น ทุบเอวตัวเองเบา ๆ แล้วมองไปทางท้ายน้ำ
ดินดำผืนนั้นที่โรยปูนขาวและขี้เถ้าเอาไว้ยังว่างเปล่า ต้องรออีกสักระยะให้เนื้อดินดูดซับปูนขาวจนทั่วเสียก่อนจึงจะเริ่มทำอะไรได้
ระหว่างเดินทางกลับจากไร่ เมื่อผ่านเตาเผาอิฐ เสิ่นลู่ซีก็แวะเข้าไปตามทาง
กลุ่มผู้อพยพหนีภัยที่ถูกแยกสังเกตอาการนั้นถูกปล่อยออกไปแล้ว ผู้ป่วยสามคนที่รักษาหายก็ย้ายออกไปแล้วเช่นกัน เรือนว่างข้างเตาเผาอิฐจึงกลับมาว่างเปล่าอีกครั้ง