เช้าวันรุ่งขึ้น เสิ่นลู่ซีก็ไปหาผู้ใหญ่บ้านซูแต่เช้าตรู่
ผู้ใหญ่บ้านซูกำลังพลิกดูเอกสารอยู่หน้าประตูที่พัก เมื่อเห็นนางมา จึงปิดสมุดวางบนโต๊ะแล้วเอ่ยว่า “แม่นางเฉิน คนทางเตาเผาอิฐเป็นอย่างไรบ้างแล้ว”
“ไม่เป็นอะไรแล้ว ทั้งสามคนที่ล้มป่วยไข้ก็ลดลง ผื่นก็เริ่มยุบ ด้านนอกที่ถูกกักไว้ก็ไม่มีใครมีอาการใหม่ รอสังเกตอีกสักหน่อยก็ปล่อยออกมาได้”
ผู้ใหญ่บ้านซูถอนหายใจยาว โล่งอก ตบอกพลางว่า “เช่นนั้นก็ดี เช่นนั้นก็ดี หลายวันมานี้ข้านอนหลับไม่สนิท กลัวว่าโรคนี้จะแพร่กระจายออกไป”
“ท่านผู้ใหญ่บ้านซู ข้ามาในวันนี้มีสองเรื่องอยากถาม” เสิ่นลู่ซีพูดตรงประเด็น “เรื่องแรก เจ้าของร้านเบ็ดเตล็ดบอกว่าข้างเตาเผาอิฐมีบ่อปูนขาวบ่อหนึ่ง หลงเหลือจากสมัยก่อนที่ใช้เผาอิฐ อยู่ในความดูแลของตำบล ข้าอยากขนกลับไปปรับดินสักหน่อย ไม่ทราบว่าจะได้หรือไม่”
ผู้ใหญ่บ้านซูไม่ทันได้คิดอะไร ก็เอ่ยออกไปทันทีว่า “ได้ เจ้าไปขนเอาได้ตามสบาย บ่อปูนขาวนั้นทิ้งไว้หลายปียังไม่มีใครยุ่ง เจ้าใช้ได้ก็ดีเลย”
“ขอบคุณท่านผู้ใหญ่บ้านซูยิ่ง แล้วเรื่องที่สอง เมื่อวานข้าเดินเลียบลำธารไปทางท้ายน้ำ เห็นพื้นที่ดินดำผืนหนึ่งอยู่ด้านล่าง ยังไม่มีใครบุกรุก ทำเลดี อยู่ใกล้ลำธารด้วย ข้าอยากถามว่า ที่ดินผืนนั้นจะแบ่งให้พวกเราได้หรือไม่”
ผู้ใหญ่บ้านซูทบทวนความจำครู่หนึ่ง “ทางท้ายน้ำน่ะหรือ อ้อ ข้ารู้ว่าเจ้าหมายถึงที่ไหนแล้ว ที่ดินผืนนั้นไม่มีผู้ใดต้องการจริงๆ ภูมิประเทศต่ำลุ่ม พอถึงฤดูฝนน้ำก็ท่วมง่าย ชาวบ้านที่นี่ไม่มีใครยอมไปปลูก”