หลี่ถางหนิวได้ยินว่านางจะให้ไปจับปลาในลำธารมาทำปลาแห้งขายเอาเงิน ก็รีบเข้าไปใกล้พร้อมเอ่ยว่า "เรื่องนี้ยกให้ข้าเอง ตอนอยู่บนเรือข้าก็บอกแล้วว่าลำธารนี้ปลาไม่น้อย สองวันก่อนตอนซักเสื้อผ้ายังเห็นปลาเฉาหยูยาวเท่าท่อนแขนหลายตัวพุ่งแฉลบผ่านใต้ผิวน้ำเลย"
เสิ่นลู่ซีไม่หลงเชื่อคำพูดโอ้อวดของเขา "เจ้าใช้อะไรจับ มีแหไหม"
หลี่ถางหนิวตบต้นขาฉาด เสียงอ่อยลงทันที "อ้อ จริงด้วย แหไม่มี"
"เช่นนั้นเจ้าคิดจะใช้มือเปล่าจับหรือ"
"ฮี่ฮี่ ตกปลาก็ได้นี่ ตอนอยู่บนเรือก็ยังตกขึ้นมาได้เลย"
"ตกได้ตัวสองตัวก็ยังว่าไปได้ แต่จะทำปลาแห้งขายเอาเงิน ใช้วิธีตกปลาเมื่อไรจะพอ" เสิ่นลู่ซีถามต่อ "ในอำเภอมีขายแหดักปลาหรือไม่"
"ข้าจะไปสืบมา"
หลี่ถางหนิวพูดจบก็รีบเร่งวิ่งไปในอำเภอ ผ่านไปเกือบชั่วยามจึงวิ่งกลับมา ลมหายใจยังไม่ทันสม่ำเสมอก็โพล่งขึ้นว่า "ถามมาแล้ว ร้านเบ็ดเตล็ดไม่มีแหดักปลาขาย ผู้ดูแลร้านบอกว่าต้องไปถึงเมืองหลวงถึงจะมี แต่เขาว่าในอำเภอมีชายชราคนหนึ่งสานแหเป็น แซ่เฉียน อยู่ทางตะวันออกของอำเภอ เมื่อก่อนเป็นชาวประมงแถบริมน้ำ พอย้ายมาที่นี่ก็เลิกจับปลาแล้ว แต่ฝีมือยังอยู่"
"สานแหผืนหนึ่งราคาเท่าไร"
"ไม่ได้ถาม เช่นนั้นข้าวิ่งไปถามอีกทีดีไหม"
เสิ่นลู่ซีโบกมือ "ช่างเถิด ข้าไปกับเจ้าด้วย"
ทั้งสองไปถึงทางตะวันออกของอำเภอ พบชายชราแซ่เฉียนคนนั้น
ชายชราอายุราวหกสิบ รูปร่างผอมแห้งกร้าน กำลังนั่งฟั่นเชือกปออยู่หน้าประตู หนังด้านหนามือหนาจนขึ้นเงา