งานห้าร้อยห่อ รวดเร็วกว่าที่เสิ่นลู่ซีคาดไว้เสียอีก
ฝีมือบรรดาป้าสะใภ้นับวันยิ่งคล่องแคล่ว วันแรกทำได้หนึ่งร้อยยี่สิบห่อ หลายวันหลังจากนั้นคงที่อยู่ที่หนึ่งร้อยห้าสิบถึงหนึ่งร้อยหกสิบห่อ คุณภาพก็ดีกว่าวันแรกขึ้นมาก ของที่ต้องแก้ไขก็น้อยลงเรื่อย ๆ
สูตรผักดองของหลิวเฉียวเหนียงยิ่งปรับยิ่งลงตัว รสเค็มอ่อนของถั่วฝักยาวดองเปรี้ยวนั้นพอเหมาะพอเจาะ หัวไชเท้าดองหั่นเป็นเต๋าเม็ดเท่า ๆ กัน พอแช่น้ำแล้วกรอบอร่อย
เสิ่นลู่ซีจะสุ่มตรวจยี่สิบห่อทุกวันก่อนเลิกงาน แกะออกมาดูทีละห่อว่าเครื่องปรุงปริมาณถูกต้องหรือไม่ วุ้นเส้นมีหักหรือเปล่า กระดาษน้ำมันห่อแน่นดีไหม เชือกปอมัดไว้แน่นหนาพอหรือไม่
ตอนแรก ๆ บรรดาป้าสะใภ้ถูกจับผิดยังรู้สึกขัดเขินอยู่บ้าง ต่อมาก็ตรวจทานเองก่อนส่ง ทีละห่อ ๆ อันไหนไม่ได้เรื่องก็รื้อทำใหม่เอง โดยไม่ต้องให้เสิ่นลู่ซีเอ่ยปาก
วันที่ทำห่อชุดสุดท้ายเสร็จ หลิวชิงเหอวิ่งกลับมาจากในเมือง ตะโกนมาแต่ไกลว่า “เสร็จแล้ว ๆ! ห้าร้อยสามห่อ! เกินมาสามห่อถือเป็นของแถม!”
เสิ่นลู่ซีไม่ใส่ใจของแถมนั่น นางแกะสามห่อที่เกินมานั้นออก เก็บไว้กินเองที่บ้าน
ห้าร้อยห่อวางเรียงเป็นระเบียบบนรถลาก รองพื้นด้วยฟางข้าวแห้ง ด้านบนคลุมด้วยผ้าใบกันน้ำอีกชั้น มัดไว้อย่างแน่นหนา
หลิวชิงซานบังคับรถ เสิ่นลู่ซีตามไปที่ในเมืองด้วยกัน
ในลานหลังโรงเตี๊ยมหย่งอัน ลูกน้องของเฉินหนานมารออยู่แล้ว
ชายวัยกลางคนยกโต๊ะออกมาตัวหนึ่ง ถือคันชั่งกับสมุดบัญชี ตรวจนับทีละห่อ
เสิ่นลู่ซียืนดูอยู่ข้าง ๆ ไม่เร่งร้อนและไม่เข้าไปยุ่ง
ครบห้าร้อยห่อแล้ว ชายวัยกลางคนตะโกนเข้าไปข้างในว่า “นายท่านเฉิน สินค้าครบแล้ว ไม่มีปัญหา”
เฉินหนานเดินออกมาจากเรือน ในมือถือห่อวุ้นเส้นที่แกะแล้วหนึ่งห่อ ก้มหน้ามองดูเครื่องปรุงข้างใน