หลังจากที่เฉินหนานจากไป เสิ่นลู่ซีก็เริ่มจัดการงาน
“ท่านแม่ พรุ่งนี้เช้าให้ย้ายผักดองออกมาทั้งหมด หั่นตามวิธีที่ข้าบอก ท่านพ่อ ท่านไปหมู่บ้านตระกูลหลิวที ให้ท่านลุงใหญ่กับท่านน้ารองมาในวันพรุ่งนี้ พร้อมพาบรรดาป้าสะใภ้มาด้วย”
เสิ่นต้าซานพยักหน้า เตรียมคานหาบและเชือกไว้ตั้งแต่กลางคืน ตั้งใจจะออกเดินทางแต่เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น
หลิวเฉียวเหนียงมองดูงานเต็มลานบ้าน ในใจรู้สึกไม่ค่อยมั่นใจ “ลู่ซี ห้าร้อยห่อ พวกเราจะทำไหวหรือ?”
“ทำได้” เสิ่นลู่ซีคำนวณไว้ในใจตั้งแต่แรกแล้ว “พวกเราสองคน วันหนึ่งห่อได้สี่สิบถึงห้าสิบห่อ ห้าคนช่วยกันทำ ไม่ถึงสามวันก็ได้สามร้อยห่อ เวลาของพวกเราเหลือเฟือ”
หลิวเฉียวเหนียงจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก
วันรุ่งขึ้นฟ้ายังไม่สว่าง หลิวชิงซานเร่งรถลากที่ยืมมาเข้ามาในลานบ้าน บนรถนั่งหลิวชิงเหอ ป้าสะใภ้ใหญ่นางแซ่หลิว ป้าสะใภ้รองหวังชื่อ และป้าซุนที่อยู่บ้านติดกัน
หลิวชิงเหอกระโดดลงจากเกวียน ตะโกนเสียงดัง “หลานสาว! คนมาครบแล้ว! งานอยู่ไหน?”
เสิ่นลู่ซีออกมาต้อนรับ ชี้ให้พวกเขาดูโต๊ะเตี้ยหลายตัวที่จัดเตรียมไว้ในลานบ้านตั้งแต่เนิ่นๆ
“บรรดาท่านป้า งานวันนี้ข้าขออธิบายก่อน ให้ทำตามขั้นตอน”
นางหยิบตัวอย่างที่ห่อไว้เมื่อคืนขึ้นมาหนึ่งห่อ แกะออกวางบนโต๊ะ
“งานหั่นผัก หัวไชเท้าดองหั่นเป็นลูกเต๋าขนาดเท่าเมล็ดถั่วเหลือง ถั่วฝักยาวดองหั่นเป็นท่อนสั้นยาวประมาณสองเท่าของเล็บมือ ขนาดต้องพอดีกัน ใหญ่ไปก็คืนตัวไม่ได้ เล็กไปพอน้ำเดือดก็เละ”