เสิ่นลู่ซีนำกระดาษลายเส้นนั้นไปที่เมือง
โรงตีเหล็กในเมืองชิงชวนมีไม่มากนัก รวมทั้งหมดก็แค่สองแห่ง
ทางฝั่งตะวันออกแห่งหนึ่ง ตีแต่ของหยาบอย่างจอบเคียว ฝีมือธรรมดา ข้อดีคือราคาถูก
ในตรอกฝั่งตะวันตกยังมีอีกแห่ง หน้าร้านไม่ใหญ่ ป้ายเขียนว่า 'โรงเหล็กร้านจ้าว' เล่ากันว่าสืบทอดวิชามาจากบรรพบุรุษ ของที่พิถีพิถันหน่อยในเมืองล้วนใช้บริการร้านนี้
เสิ่นลู่ซีมุ่งตรงไปฝั่งตะวันตก
ในร้านเสียงตีเหล็กดังเป๊งป้างไม่เคยหยุด ชายผู้หนึ่งเปลือยท่อนบนกำลังทุบแผ่นเหล็กแดงฉานบนทั่งอย่างเอาเป็นเอาตาย สะเก็ดไฟกระเด็นไปทั่ว
ข้างๆ มีเด็กฝึกงานอายุราวสิบขวบนั่งยองๆ สูบลมจนเหงื่อโทรมกาย
เสิ่นลู่ซียืนอยู่หน้าประตูสักพัก รอให้ชายผู้นั้นทำงานในมือเสร็จจึงเอ่ยปากเรียก "ช่างจ้าว?"
ชายผู้นั้นเงยหน้าขึ้น ใบหน้าดำทะมึนเปื้อนเหงื่อ รูปร่างใหญ่โตกำยำ กล้ามเนื้อแขนเป็นมัดๆ
"ให้ข้าตีของรึ?"
"ตีแม่พิมพ์สักชุดหนึ่ง" เสิ่นลู่ซีควักกระดาษลายเส้นออกจากแขนเสื้อ คลี่วางบนโต๊ะไม้ด้านข้าง "ช่างจ้าวลองดูเถิดว่าทำได้หรือไม่"
จ้าวเถี่ยจู้เช็ดเหงื่อ ก้มเข้าไปดูกระดาษ
เขาเหลือบมองแวบหนึ่งก่อน แล้วคิ้วก็ขมวด จากนั้นก้มตัวจ้องพิจารณาอย่างละเอียด ใช้นิ้วลากตามเส้นในภาพวนรอบหนึ่ง
"นี่ใช้ทำขนมแผ่นรึ?"
"ใช้ทำชาก้อน" เสิ่นลู่ซีชี้รายละเอียดบนภาพ "สองชิ้นบนล่างประกบกัน ร่องกลางนี้เป็นรูปทรงกลมแบน ขนาดสักฝ่ามือก็พอ เส้นลายที่ขอบมีไว้กันลื่น ประกบแล้วต้องแนบสนิทไร้รอยต่อ ต้องไม่รั่ว"
จ้าวเถี่ยจู้ดูอีกครู่หนึ่ง หยิบภาพพลิกไปพลิกมาดูสองรอบ
"ใครวาดภาพนี้?"
"เรียนรู้จากในตำราเล่มหนึ่ง"
จ้าวเถี่ยจู้เงยหน้ามองนาง แววตาแฝงความประหลาดใจ เด็กสาวบ้านน่าคนหนึ่งสามารถวาดภาพเช่นนี้ได้ นับว่าพบเห็นได้ยากนัก