ผู้ป่วยสามคนที่เตาเผาอิฐ เมื่อได้กินยาแล้ว ไข้ก็ลดลงอย่างรวดเร็ว
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เสิ่นลู่ซีไปดูอีกครั้ง ชายฉกรรจ์คนนั้นสามารถลุกขึ้นนั่งกินโจ๊กได้แล้ว ผื่นบนลำคอจางลงไปไม่น้อย และไม่มีผื่นใหม่ขึ้นอีก
หญิงชรากับเด็กหนุ่มอาการก็ดีขึ้น ไข้ลดลง ไม่อิดโรยมากเช่นก่อน
เสิ่นลู่ซีต้มยาอีกหม้อหนึ่ง กรอกให้ผู้ป่วยทั้งสามคนละชาม แล้วยังต้มยาป้องกันให้คนกลุ่มที่ยังไม่ป่วยซึ่งอยู่ด้านนอกด้วย
ซูชิ่งอันเฝ้าอยู่ข้างเตาเผาอิฐตลอด เห็นเสิ่นลู่ซียุ่งเสร็จแล้ว จึงเดินเข้ามาถามว่า "แม่นางเฉิน พวกที่อยู่ข้างนอกนั่นต้องถูกกักอยู่ที่นี่ต่อไปหรือไม่"
"สังเกตอาการอีกสักหน่อย หากไม่มีใครป่วย ก็ปล่อยออกไปได้ ส่วนสามคนที่ป่วยแล้วยังต้องกินยาอีกหลายครา รอให้ผื่นตกสะเก็ดหมดก่อนค่อยว่ากัน"
ซูชิ่งอันพยักหน้า แล้วลังเลเล็กน้อยก่อนเอ่ยขึ้นว่า "ท่านอาบอกว่า ค่ายาสมุนไพรที่เจ้าใช้รักษาโรคนี้ ทางตำบลเป็นผู้ออก เจ้าจงเขียนรายการมาให้ข้าสักฉบับ ข้าจะไปร้านยาที่ตำบลจัดยาให้"
เสิ่นลู่ซีชะงักไป
ตอนอยู่กุ้ยโจว รองผู้ตรวจราชการเป็นผู้ออกค่ายา นั่นเพราะทำเนียบเมืองหลวงมีเงิน ตำบลหนานอันเป็นเพียงที่เล็ก ๆ ผู้ใหญ่บ้านซูยอมออกเงินก้อนนี้ แสดงว่าผู้นี้ใส่ใจทุกข์สุขของราษฎรอย่างแท้จริง
"สมุนไพรไม่ได้มากมาย ใช้เงินสักเท่าไหร่ ไว้ข้าจะเขียนรายการให้เจ้า" เสิ่นลู่ซีคิดแล้วเสริมอีกว่า "ท่านพี่ซู เจ้าช่วยบอกท่านผู้ใหญ่บ้านซูให้ข้าด้วยว่า ระยะนี้พวกหนีภัยแล้งจากทางเหนือมาเยอะ โรคระบาดร้อนนี่แพร่กระจายได้ง่ายในที่คนชุมนุม รั้วทางเหนือของตำบลอย่าเพิ่งรื้อ คนที่มาใหม่ทั้งหมดต้องให้สังเกตอาการอยู่ข้างนอกก่อน ไม่มีอะไรแล้วค่อยปล่อยเข้ามา"