นอกรั้วกั้นทางเหนือของอำเภอ ฝูงชนถูกสกัดไว้ มากมายทั้งแก่และเด็ก พวกเขานั่งยองๆ อยู่ข้างทาง สีหน้าเปี่ยมด้วยความอิดโรย
ผู้ใหญ่บ้านซูยืนอยู่ด้านในรั้ว กำสมุดเล่มหนึ่งไว้ในมือ สีหน้าเขียวคล้ำ เหงื่อเต็มหน้าผาก
เฉินลู่ซีเดินตามซูชิ่งอันไปถึงหน้าประตู ผู้ใหญ่บ้านซูเห็นนางมาก็เร่งรุดมาหา
"แม่นางเฉิน ท่านมาดูที อาการของคนพวกนี้ไม่ชอบมาพากล"
เฉินลู่ซีมิได้เร่งสาวเท้าเข้าไป นางกวาดสายตาสำรวจนอกรั้วก่อน
กลุ่มคนหนีภัยอดอยากนั้นมีประมาณยี่สิบปากท้อง อัดแน่นบนลานว่างข้างทาง ข้าวของกระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น สตรีหลายคนอุ้มเด็กนั่งเหม่อลอย
ด้านในมีสามคนนอนอยู่บนพื้น คลุมด้วยผ้าห่มเก่าขาด หนึ่งในนั้นเป็นชายฉกรรจ์วัยกลางคน ใบหน้าแดงร้อนจัด ริมฝีปากแห้งแตก ที่ลำคอขึ้นผื่นแดงละเอียดเป็นหย่อมๆ
อีกสองคนก็คล้ายกัน เป็นหญิงชรากับเด็กหนุ่มรุ่นๆ ผื่นบนตัวมากกว่าชายคนนั้นเสียอีก
เฉินลู่ซีนั่งยองๆ มองผ่านรั้วดูผื่นบนใบหน้าชายผู้นั้น
ผื่นแดง บางจุดบวมนูนเป็นตุ่มเล็กๆ ยังไม่แตก
เหมือนกับอาการระยะแรกของคนไข้กลุ่มนั้นที่เห็นในเขตโรคระบาดที่กุ้ยโจวไม่มีผิด
นางลุกขึ้น ถอยหลังสองก้าว เอ่ยถามผู้ใหญ่บ้านซู "พวกนี้มาจากไหนหรือ"
"ว่ามาจากทางกุ้ยโจว เดินทางบกข้ามเขามา" ผู้ใหญ่บ้านซูลดเสียงพูด "กระผมเห็นรอยโรคบนตัวพวกเขาแล้วก็ไม่กล้าปล่อยเข้ามา ได้ให้คนมากันไว้นอกรั้วก่อน"