กลับถึงที่พักชั่วคราว หลิวเฉียวเหนียงกำลังนั่งยองๆ อยู่ข้างเตาล้างข้าว
เสิ่นลู่ซีเดินเข้าไปดู ในหม้อล้างเป็นข้าวสารหยาบ สีเทาหม่น ปนด้วยเศษเปลือก นางหยิบถุงผ้าในอกออกมา วางไว้ข้างมือหลิวเฉียวเหนียง "ท่านแม่ คืนนี้ไม่ต้องหุงข้าวสารหยาบแล้ว ใช้เจ้านี่เถิด"
หลิวเฉียวเหนียงเปิดดู "ข้าวขาว? เจ้าได้ข้าวขาวมาจากไหน?"
"นายท่านเฉินที่รู้จักกันตอนอยู่เหิงโจว เขาก็มาฉงโจวเช่นกัน วันนี้มาหาข้าที่เมือง นำสิ่งนี้มาให้"
หลิวเฉียวเหนียงหยิบข้าวขึ้นกำมือหนึ่ง ยกขึ้นดมใกล้จมูก ขอบตาพลันแดงเรื่อ "นานแล้วไม่เคยเห็นข้าวขาวเลย..."
"ท่านแม่ อย่าเพิ่งร้องไห้ รีบหุงเถิด หุงข้าวขาวให้ท่านตาและพวกเด็กๆ กินสักมื้อ" เสิ่นลู่ซีลูบไหล่หลิวเฉียวเหนียง "ต่อไปวันคืนจะค่อยๆ ดีขึ้น"
หลิวเฉียวเหนียงสูดจมูก รีบเทข้าวขาวลงในหม้อ
ข้าวขาวห้าจินไม่มาก สามสิบปากแบ่งกันคนละก็ได้เพียงชามกว่าๆ เสิ่นลู่ซีให้หลิวเฉียวเหนียงผสมข้าวขาวกับข้าวสารหยาบหุงด้วยกัน จะได้เพิ่มอีกหลายชาม
พอน้ำข้าวเดือดสุก กลิ่นหอมก็ลอยออกจากข้างเตา
เสิ่นเสี่ยวหม่านเป็นคนแรกที่วิ่งปรี่เข้ามา สูดจมูกฟุดฟิด "ท่านพี่ ข้าววันนี้เหตุใดหอมเพียงนี้?"
"วันนี้มีข้าวขาวกิน"
ดวงตาของเสิ่นเสี่ยวหม่านเป็นประกายวาบ หมุนตัววิ่งไปทางหลิวผู้เฒ่า "ท่านตาท่านตา วันนี้ได้กินข้าวขาว!"
หลิวผู้เฒ่ากำลังถือไม้เท้าพักอยู่ใต้เพิง ได้ยินดังนั้นเลิกคิ้ว "ข้าวขาว? ข้าวขาวมาจากไหน?"
"สหายผู้หนึ่งส่งมาให้" เสิ่นลู่ซียกข้าวชามหนึ่งยื่นให้หลิวผู้เฒ่า "ท่านตา เชิญทานก่อน"