พลบค่ำของวันที่สอง ฟ้ายังไม่มืดสนิท เสิ่นลู่ซีกำลังสอนหลิวเฉียวเหนียงจดบัญชีในลานบ้าน
โต๊ะเตียงถูกยกออกมาตั้งในลาน บนโต๊ะมีเหรียญทองแดงสองร้อยห้าสิบอีแปะที่ได้จากการทดลองขายห่อเส้นก๋วยเตี๋ยวปรุงรสในตลาดวันนี้ เรียงเป็นตั้งๆ ละสิบเหรียญ
“ท่านแม่ ดูนะ แต่ละวันรับมาเท่าไหร่ จ่ายไปเท่าไหร่ ต้องจดให้หมด อันไหนเป็นต้นทุน อันไหนเป็นกำไรของเรา แยกให้ชัด ถึงจะรู้ตัวเลขในใจ”
หลิวเฉียวเหนียงมองเหรียญทองแดงที่ตั้งเรียงกัน มือเช็ดไปมาบนผ้ากันเปื้อน “แม่ไม่ได้ร่ำเรียนมา จะจดได้อย่างไร...”
“ไม่ต้องให้ท่านเขียน แค่รู้จักนับรู้จักคิดก็พอ ทุกวันข้าจะตรวจบัญชีกับท่านอีกรอบ เงินเข้ากี่มากน้อย เงินออกเท่าไหร่ เหลืออยู่เท่าใด พวกเราจะได้รู้ไว้ในใจ”
หลิวเฉียวเหนียงพยักหน้ารับคำ
พูดคุยกันอยู่ ได้ยินเสียงฝีเท้ามาจากนอกประตูลาน
เสิ่นเสี่ยวหม่านเป็นคนแรกที่รู้ตัว รีบลุกพรวดขึ้นจากธรณีประตู วิ่งไปถึงปากทางเข้าลาน หันมาตะโกนว่า “พี่สาว มีคนมาหา!”
เสิ่นลู่ซีเงยหน้าขึ้นมอง รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย คนที่ยืนอยู่นอกประตูคือเฉินหนาน
ยังคงเป็นชุดเสื้อคลุมยาวผ้าสีเทา พับแขนเสื้อขึ้น มือหนึ่งหิ้วห่อผ้าเล็กๆ ด้านหลังยังมีชายวัยกลางคนคนนั้นตามมา มือจูงม้าตัวหนึ่ง
“เถ้าแก่เฉิน?” เสิ่นลู่ซีลุกขึ้นยืน “ท่านมาได้อย่างไร?”
“ได้ยินว่าเจ้าเก็บตัวอย่างไว้ให้ข้า” เฉินหนานกวาดตามองรอบลานบ้าน สายตาหยุดอยู่ที่ตั้งเหรียญทองแดงบนโต๊ะ แล้วก็เก็บกลับมา “ข้าแวะมาดูตามทาง”
หมู่บ้านเฉินห่างจากในเมืองเกือบสิบลี้ จะเรียกว่าแวะมาดูตามทางก็คงไม่ใช่