ยามเสิ่นลู่ซีกลับถึงบ้าน หลิวเฉียวเหนียงกำลังนั่งยอง ๆ อยู่ในลานบ้านพลิกไหผักดอง
ไหสามใบเรียงเป็นแถว นางเปิดผ้าคลุมใบซ้ายสุด ก้มลงดม แล้วสีหน้าเผยความพึงพอใจ
"ลู่ซี ไหหัวไชเท้านี้ดองได้ที่แล้ว เจ้าลองชิมดู"
เสิ่นลู่ซีรับผักกาดแห้งที่หลิวเฉียวเหนียงยื่นให้ กัดชิ้นหนึ่ง
รสเค็มหอมเจือเปรี้ยวนิด ๆ เผ็ดไม่บาดลิ้น ทิ้งรสหวานในคอ เคี้ยวกรุบกรอบสดชื่นยิ่ง
"อร่อย ท่านแม่ ฝีมือท่านยอดเยี่ยมนัก"
หลิวเฉียวเหนียงชมแล้วเขินอาย เช็ดมือ "นี่นับประสาอะไร ทางบ้านแม่ข้าแต่ก่อนทุกครัวเรือนล้วนหมักดองเป็น ฝีมือข้ายังไม่เข้าขั้นดีที่สุด"
"ดีพอแล้ว" เสิ่นลู่ซีนั่งยองลง พลางสำรวจไหทั้งสามทีละใบ "ท่านแม่ ยังจำได้หรือไม่ ก่อนหน้านี้ข้าบอกท่านว่าจะทำผักดองเป็นธุรกิจ"
หลิวเฉียวเหนียงทบทวนชั่วครู่ "อ้อ ข้าจำได้ ของพวกนี้ขายได้เงินจริงหรือ"
"ได้เจ้าค่ะ ไม่เพียงขายได้ ยังทำเงินก้อนโตได้" เสิ่นลู่ซีอธิบายแนวคิดห่อเส้นก๋วยเตี๋ยวปรุงรสให้นางฟัง "เส้นก๋วยเตี๋ยวคู่กับผักดองและเครื่องปรุงของท่าน ห่อรวมกันเป็นชุด แช่น้ำร้อนครู่เดียวก็กินได้ พ่อค้าวาณิชและคนเดินทางยามเร่งรีบต้องการของอย่างนี้ที่สุด"
หลิวเฉียวเหนียงฟังจบ ลูบมือไปพลางครุ่นคิด "เจ้าหมายความว่า เอาผักดองของข้าหั่นละเอียด แล้วรวมกับวุ้นเส้นห่อขายงั้นหรือ"
"ใช่เจ้าค่ะ หัวไชเท้าดองหั่นเต๋า ถั่วฝักยาวดองเปรี้ยวสับละเอียด ใส่พริกป่นกับผงพริกหอมอีกห่อเล็ก เติมกากน้ำมันหมูสักสองสามเม็ด หนึ่งห่อราคาห้าอีแปะ พอกินอิ่มหนึ่งมื้อ แถมผักดองมีรสชาติ เค็มแล้วไม่เสียง่าย สะดวกแก่การเก็บรักษา"
แววตาหลิวเฉียวเหนียงเป็นประกาย แต่ก็ลังเล "ทว่า… ข้าผู้เดียวหมักดองได้ไม่มาก แค่หั่นผักก็ใช้เวลาค่อนวัน"
"ดังนั้นข้าจึงคิดจะจ้างคนช่วย" เสิ่นลู่ซียืนขึ้น ปัดฝุ่นบนมือ "ท่านแม่ ท่านรับผิดชอบควบคุมสูตรและคุณภาพ งานหั่นผักกับหีบห่อหาแรงงานคนอื่นได้ พรุ่งนี้ข้าจะไปหมู่บ้านตระกูลหลิว คุยกับคุณน้าสอง"