หลิวชิงเหอทำงานรวดเร็วยิ่งนัก วันรุ่งขึ้นก็นำต้นพุดซ้อนสามสิบต้นกลับมาจากเมืองเอก พร้อมกับนำข่าวสำคัญกลับมาด้วย
พอเข้าลานบ้านก็วางตะกร้าสะพายลงพื้น ปาดเหงื่อ สีหน้าทั้งตื่นเต้นและเคร่งเครียด "ลู่ซี เกิดเรื่องใหญ่ที่เมืองเอกแล้ว"
เสิ่นลู่ซีกำลังจัดป่านหลันเกินตากแห้งในลานบ้าน ได้ยินดังนั้นจึงเงยหน้าขึ้น
"ราคาอาหารที่เมืองเอกพุ่งสูงขึ้น ข้าวสารหยาบยังขึ้นไปถึงยี่สิบเหวินต่อจิน ข้าวขาวยิ่งเกินเหตุ ห้าสิบเหวินก็ยังมีคนแย่งกันซื้อ" หลิวชิงเหอยองตัวลงหอบหายใจสองครั้ง "ข้าไปซื้อต้นกล้าที่ห้างดอกไม้ เห็นบนถนนเต็มไปด้วยคนเข้าแถวซื้ออาหาร หน้าร้านธัญพืชเบียดเสียดแน่นขนัด ยังมีอีกหลายร้านแขวนป้าย 'อาหารหมด' โดยตรง"
"ทราบสาเหตุหรือไม่"
"สอบถามไปหนึ่งรอบ ได้ว่าเกิดศึกทางเหนือ เส้นทางลำเลียงอาหารถูกตัดขาดหลายสาย พ่อค้าข้าวลงใต้มีน้อยลงเรื่อยๆ คนที่มีของอยู่ก็ฉวยโอกาสโก่งราคา" หลิวชิงเหอลดเสียงต่ำ "ยังมีคนพูดว่า ยุ้งฉางของเมืองเอกถูกที่ว่าการเรียกเก็บบางส่วน เพื่อส่งเสบียงทหารไปแนวหน้า อาหารในตลาดจึงคับขันขึ้นทันที"
เสิ่นลู่ซีเอาป่านหลันเกินในมือใส่ตะกร้าไม้ไผ่ ปัดมือไล่เศษผง สมองเริ่มขบคิด
ราคาอาหารสูงขึ้น มีทั้งผลดีและผลเสียแก่ตน
ผลดีคือ ข้าวขาวในมิติตอนนี้ขายออกไปจะได้กำไรมากกว่าเดิม
ผลเสียคือ หากทุพภิกขภัยลามมาถึงตำบลหนานอัน ชาวรอดภัยในตำบลก็อดอยากอยู่แล้ว ราคาอาหารยิ่งสูง ชีวิตก็ยิ่งแร้นแค้น
ยังมีภัยแฝงอีก ราคาอาหารยิ่งพุ่งแรง คนที่จับจ้องข้าวขาว 'ที่มาไม่ชอบมาพากล' ของนางก็ยิ่งมีมาก