ไม่ผิดคาด จ้าวชุ่ยผิงในที่สุดก็ก่อเรื่องวุ่นวายขึ้นจนได้ ชนวนเหตุมาจากผักดองไหหนึ่ง
วันนั้นสะใภ้จ้าวส่งเต้าเจี้ยวพริกดองใหม่มาสองไห บอกว่าให้เสิ่นลู่ซีชิมรสชาติ ขอบคุณที่นางช่วยติดต่อเรื่องร้านเบ็ดเตล็ด หลิวเฉียวเหนียงรับไว้ไหหนึ่งวางไว้ในโรงครัว ส่วนอีกไหหนึ่งวางไว้บนโต๊ะหินในลานบ้าน ยังไม่ทันได้ยกเข้าไป
จ้าวชุ่ยผิงไม่รู้โผล่มาจากไหน เห็นไหบนโต๊ะหินก็อุ้มขึ้นเดินมุ่งหน้าไปทางตระกูลใหญ่ทันทีโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง
อาชิงกำลังตากผ้าอยู่ในลานบ้านพอดี เห็นดังนั้นก็ร้องขึ้นว่า "ป้าสะใภ้ใหญ่ ไหใบนั้นสะใภ้จ้าวให้พี่เฉิน เหตุใดท่านจึงเอาไป"
จ้าวชุ่ยผิงไม่แม้แต่จะหยุดฝีเท้า "ก็แค่ผักดองไหเดียว อยู่ในเรือนเดียวกัน กินของใครก็เหมือนกัน"
อาชิงตามไปจะขวาง จ้าวชุ่ยผิงซ่อนไหไว้ด้านหลัง ถลึงตาใส่นาง "เด็กสาวไร้ประโยชน์ เสือกใหญ่เสียจริง นี่เป็นเรื่องของตระกูลเฉิน เจ้าคนนอกจะสอดปากทำไม"
อาชิงถูกขัดจนหน้าแดง ริมฝีปากขยับสองครั้งแต่ไม่มีคำใดเล็ดลอดออกมา
ตอนที่เสิ่นลู่ซีกลับมาจากข้างนอกก็ปะทะเข้ากับเหตุการณ์นี้พอดี นางยืนอยู่หน้าประตูเรือน มองจ้าวชุ่ยผิงถือไหอยู่หน้าประตูตระกูลใหญ่ มองอาชิงยืนเหงาหงอยอยู่ที่เดิม ก็เข้าใจทุกสิ่งแจ่มแจ้ง
"ป้าสะใภ้ใหญ่ วางไหคืนที่เดิมเสีย"
จ้าวชุ่ยผิงหันกลับมา เห็นเป็นเสิ่นลู่ซี สีหน้าผันแปรไปหลายตลบ สุดท้ายฝืนยิ้มออกมา "ลู่ซี ข้าแค่เอาผักดองไปชิมรสชาติ มิใช่ของมีค่าแต่อย่างใด..."
"มีค่าหรือไม่ก็เรื่องหนึ่ง หยิบไปหรือไม่ก็อีกเรื่องหนึ่ง" เสิ่นลู่ซีก้าวเข้ามาใกล้ ยื่นมือออก "วางคืน"
รอยยิ้มของจ้าวชุ่ยผิงแข็งค้างบนใบหน้า
ความเคลื่อนไหวในลานบ้านเรียกให้คนอื่นเข้ามา หลิวชิงซานกับหลี่ถางหนิวมาจากทางพื้นที่ก่อสร้าง เสิ่นต้าซานก็ออกมาจากในเรือน ยืนมองอยู่ที่หน้าประตู