ผู้ป่วยทั้งสามที่เตาเผาอิฐฟื้นตัวเกือบเป็นปกติในวันที่สาม
ซูชิ่งอันวิ่งมาบอกข่าวแก่เสิ่นลู่ซี สีหน้าประหนึ่งยกภูเขาออกจากอก "แม่นางเฉิน ท่านอาจารยกเราว่าคราวนี้เจ้าได้สร้างผลงานอีกครั้ง หากโรคนี้ระบาดเข้าไปในตำบล คงไม่ใช่เรื่องของคนแค่สามคน"
"ท่านอาจารย์เจ้าก็สกัดได้รวดเร็วเช่นกัน ไม่รื้อรั้วกั้น และให้ผู้มาใหม่แยกตัวก่อน นั่นแหละคือหัวใจสำคัญ" เสิ่นลู่ซียกยาชามสุดท้ายเข้าเรือน "ดื่มชามนี้ให้หมด พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน หากไม่มีปัญหาก็ออกมาได้"
เด็กหนุ่มรับชามไป เงยหน้าดื่มอึก ๆ อย่างรวดเดียว ขมจนปากเบ้ แต่ไม่ปริปากสักคำ
ออกจากเตาเผาอิฐแล้ว เสิ่นลู่ซีก็เลี้ยวไปที่แปลงนา
พื้นราบริมลำธารถูกไถพลิกแล้วเกือบห้าหมู่ ดินแดงเหนียวถูกไถจนร่วนซุย ถูกแสงอาทิตย์สาดส่อง สีอ่อนกว่าตอนแรกที่พลิกขึ้นมาเล็กน้อย
หลิวชิงซานถอดเสื้อขุดดินอยู่หัวแปลง หลี่ถางหนิวเหวี่ยงจอบอยู่อีกด้าน สองคนทำงานไปตามกัน ความคืบหน้าไม่ช้านัก
เสิ่นลู่ซีนั่งยองริมแปลงสำรวจดู แถวที่ให้นางชิงซานเว้นว่างไว้ไม่ปลูกนั้น สีดินต่างจากด้านบนจริง ๆ
นางกำดินขึ้นมาขยำ แล้วยกขึ้นดมใกล้จมูก
มีกลิ่นคาวอ่อน ๆ เป็นกลิ่นเฉพาะของดินเลนริมน้ำ
นางเคยอ่านพบในตำรา ดินชนิดนี้เก็บน้ำดี อุดมกว่าดินแดงเหนียวล้วน แต่ความเป็นกรดก็คงไม่น้อยเช่นกัน
อยากปลูกข้าวเจ้า ใช่ว่ามีดินดีก็พอ ยังต้องลดกรดลงด้วย