ขบวนพักแรมในป่าละเมาะคืนหนึ่ง ฟ้ายังไม่ทันสางก็ออกเดินทางอีกครั้ง
เดินได้ครึ่งค่อนเช้า เสิ่นลู่ซีก็สังเกตเห็นความผิดปกติ
ในเกวียนลาหายถุงน้ำไปหนึ่งใบ
นางแจกจ่ายน้ำเสร็จเมื่อคืน มือนับด้วยตนเอง ข้างถังดินเผามีถุงน้ำไม้ไผ่เต็มสามใบห้อยอยู่ เช้านี้เหลือเพียงสองใบ
เสิ่นลู่ซีมิได้แพร่งพราย เดินวนรอบรถลากหนึ่งรอบ แล้วไปดูทางฝั่งเกวียนลา
หลิวเกินเชิงกำลังต้อนลาอยู่ด้านหน้า พี่สะใภ้หลิวนั่งอยู่บนขอบเกวียนปลอบเด็กน้อย มิได้สังเกตการกระทำของนาง
เสิ่นลู่ซีเดินไปท้ายขบวน กวาดสายตามองผู้คนตระกูลใหญ่
หวังกุ้ยฮวาห่อไหล่เดินตามหลังจ้าวชุ่ยผิงมา เสิ่นต้าหนิวเดินกะเผลก มือถือกิ่งไม้เป็นไม้เท้า
เสิ่นจินเป่าเดินรั้งท้ายสุด ห่อคอ สายตาล่อกแล่ก
เสิ่นลู่ซีจ้องมองเสิ่นจินเป่าอยู่ครู่หนึ่ง
ชายเสื้อเขาเปียกชื้นอยู่เล็กน้อย
ถุงน้ำรั่ว
เสิ่นลู่ซีมิได้เปิดโปงทันควัน หมุนตัวเดินกลับไปด้านหน้า เรียกหลิวชิงเหอไว้
"ท่านน้าเจ้าขา ช่วยข้าสอดส่องเสิ่นจินเป่าที อย่าให้เขาเข้าใกล้รถลาก"
หลิวชิงเหอชะงัก "เหตุใดรึ"
"ถุงน้ำเราหายไปหนึ่งใบ"
หลิวชิงเหอสีหน้าเปลี่ยน ผินหลังเขม้นมองเสิ่นจินเป่าแวบหนึ่ง กดเสียงต่ำสบถ "ไอ้ลูกนอกคอก!"
"อย่าเพิ่งปะทะกันก่อน รอพักข้าจะจัดการเขาเอง"
หลิวชิงเหอพยักหน้า ชะลอฝีเท้าไปอยู่ท้ายขบวน
เดินต่อมาอีกครู่ใหญ่ พระอาทิตย์ขึ้นเหนือกระหม่อม เสิ่นลู่ซีร้องสั่งหยุดพัก
"พักสักครู่ หาอะไรรองท้องก่อนค่อยไปต่อ"
คนทั้งหลายหาที่นั่งใต้ต้นไม้แก่คดง้ำริมทาง เสิ่นลู่ซีแจกจ่ายเสบียงตามเคย คนละสองแผ่นมันแดงตากแห้ง ถั่วคั่วหนึ่งกำมือ แบ่งน้ำตามหัวคนละสามคำ
พอถึงตาเสิ่นจินเป่า เสิ่นลู่ซียื่นของให้พลางมือหนึ่งกระชากชายเสื้อเขาไว้