ทางสามแพร่งอยู่ใกล้กว่าที่เสิ่นลู่ซีคิด
ขบวนเดินทางได้ไม่ถึงชั่วยาม ก็มองเห็นทางแยกข้างหน้าแต่ไกล ต้นเอล์มแก่คดง้ำต้นหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่ตรงจุดแยก เปลือกไม้ถูกคนลอกไปเกือบครึ่ง เผยให้เห็นแก่นไม้สีขาวซีดข้างใน
มีคนกัดแทะเปลือกไม้ประทังความหิว กระทั่งแทะไปถึงต้นไม้ใหญ่ริมทาง
เสิ่นลู่ซีไม่หยุดฝีเท้า ยกมือชี้ไปทางเส้นทางเล็กซ้ายมือ "ไปทางนี้"
หลิวชิงซานลากรถลากตามเข้ามาใกล้ ลดเสียงถาม "ไม่ใช้ถนนหลวงหรือ"
"ถนนหลวงผ่านเข้าเขตอำเภอชิงชวน หน้าเขตอำเภอมีด่านตรวจ พวกเรามีคนมากมายเข็นรถผ่านไป โดดเด่นเกินไป" เสิ่นลู่ซีเดินพลางตอบเขา "เส้นทางนี้อ้อมไกลหน่อย แต่เลี่ยงเขตอำเภอได้ ไปต่อกับถนนไปรษณีย์สายใต้โดยตรง"
หลิวชิงซานได้ฟังก็กระจ่าง ก้มหน้าก้มตาลากรถ
เส้นทางเล็กแคบกว่าถนนหลวงไม่น้อย พอให้รถลากสองคันวิ่งคู่กันได้อย่างคับขัน ผิวทางขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อ ล้อรถบดผ่านสั่นสะเทือนรุนแรง
ลูกชายเล็กของป้าซุนนั่งบนรถถูกสั่นจนครางฮือๆ ป้าซุนตบเขาไปหนึ่งที "อดทนหน่อย ถ้าครางอีกก็ลงมาเดินเอง"
เจ้าตัวเล็กกุมบั้นท้ายไม่กล้าส่งเสียง
เดินไปประมาณครึ่งชั่วยาม เริ่มมีคนในขบวนหอบหายใจแรง
หวังกุ้ยฮวาเดินรั้งท้ายสุด ฝีเท้าช้าลงเรื่อยๆ จ้าวชุ่ยผิงประคองเสิ่นต้าหนิวยิ่งอืดอาดยืดยาด ถูกทิ้งห่างจากขบวนหน้าไปไกล
เสิ่นลู่ซีหันกลับมามองแวบหนึ่ง ไม่ส่งเสียง
หลิวผู้เฒ่ากลับเป็นคนเอ่ยปากก่อน ยืนค้ำไม้เท้า ตะโกนไปทางด้านหลัง "ตามมาให้ติดๆ ตกหล่นไปไม่มีใครรอพวกเจ้า"