ในวันที่ออกเดินทาง ฟ้ายังมิทันสาง
เมื่อเสิ่นลู่ซีลืมตาตื่น ก็ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวในลานบ้านแล้ว
เสิ่นต้าซานกำลังผูกเชือกด้านนอก หลิวเฉียวเหนียงนั่งยอง ๆ อยู่ในครัวต้มน้ำร้อนหม้อสุดท้าย เตรียมกรอกใส่กระบอกไม้ไผ่ไว้ดื่มระหว่างทาง
เสิ่นเสี่ยวหม่านกอดถุงหนังสือของเขานั่งอยู่บนธรณีประตู เงียบสนิท ไม่มีท่าทีคึกคะนองเหมือนยามปกติ
เสิ่นลู่ซีล้างหน้าเรียบร้อยแล้ว จึงย้ายมันแดงตากแห้งชุดสุดท้ายจากในมิติไปไว้ในห้องใต้ดิน แล้วค่อยลำเลียงจากห้องใต้ดินขึ้นเกวียนอีกทอด
ฟ้ายังมืด ในตรอกไม่มีผู้คนสัญจร เหมาะแก่การทำงานยิ่ง
เมื่อย้ายกระสอบสุดท้ายเสร็จ นางก็ปัดฝุ่นบนมือ กลับเข้าไปในเรือน เก็บหนังสือเดินทางและเงินแท่งที่ซ่อนไว้ใต้หมอนเข้ามาแนบกายอย่างมิดชิด
เงินแท่งแยกซ่อนไว้สามที่ ซ่อนส่วนหนึ่งไว้ในอกเสื้อ เย็บส่วนหนึ่งไว้ในผ้าคาดเอว และเก็บอีกส่วนหนึ่งไว้ในช่องลับของเกวียน
ไข่ย่อมไม่ควรใส่ไว้ในตะกร้าใบเดียว เหตุผลนี้ตั้งแต่อดีตชาติ นางก็เข้าใจดี
ฟ้าเพิ่งสางไม่นาน ผู้คนก็ทยอยมาถึง
ผู้ที่มาก่อนเป็นคนแรกคือครอบครัวป้าซุน
ซุนต้าจู้แบกห่อสัมภาระใบใหญ่ ป้าซุนมือหนึ่งจูงลูกชายคนโต อีกมือหิ้วกระทะเหล็ก เด็กเล็กอีกสองคนเดินตามหลัง ตายังปรือไม่กระจ่าง
หลี่ถางหนิวแบกบิดาของตนมาถึง
ตาแก่หลี่ไม่ยอมนั่งเกวียนเด็ดขาด บอกว่าขายังเดินได้ หลี่ถางหนิวไม่ฟัง ย่อตัวลงแบกคนขึ้นหลังโดยตรง วิ่งเหยาะ ๆ มา หน้าไม่แดง ลมไม่หอบ