ยามบ่าย เสิ่นจินเป่าจู่ ๆ ก็มาหา
เสิ่นลู่ซีกำลังช่วยหลิวเฉียวเหนียงบิดเสื้อผ้าที่ซักแล้วที่ลานหลัง ได้ยินเสียงฝีเท้าด้านหลัง หันไปมอง เห็นเสิ่นจินเป่ายืนห่างออกไปสามก้าว ก้มหน้ามือกำถุงเสบียงของตนที่ถูกลดครึ่ง ไม่ปริปาก ยืนอยู่นาน
“มีอะไรก็พูดมาตรง ๆ?” เสิ่นลู่ซีเอ่ยปาก มือก็ไม่ได้หยุดงาน
“ข้า......” เสิ่นจินเป่ายืนกระวนกระวายอยู่นาน ริมฝีปากขยับหลายครั้ง ถึงเค้นออกมาได้ประโยคหนึ่ง “น้องลู่ซี... ข้า รู้แล้วว่าผิด เสบียงส่วนของข้านั้น จะคืนให้ได้หรือไม่?”
เสิ่นลู่ซีสะบัดน้ำจากเสื้อผ้า พาดบนเชือก “เจ้าคิดว่าควรคืนให้ได้หรือ?”
เสิ่นจินเป่านิ่งไปนาน อีกครู่หนึ่งก็ขยับเข้ามาใกล้ “เรื่องแอบใช้น้ำครั้งก่อน เป็นความผิดข้า ข้าไม่ควร... ไม่ควรแตะต้องของของพวกเจ้า”
“แล้วยังมีอะไรอีก?”
เสิ่นจินเป่าชะงักไปครู่หนึ่ง คิดแล้วจึงพูดต่อ “ไม่ควรเอามือสกปรกจุ่มลงในอ่างน้ำ ทำให้เด็กสามคนท้องเสียไปครึ่งวัน นั่นมันน้ำของทุกคน ไม่ใช่ของข้าเพียงผู้เดียว”
“เจ้าขโมยน้ำ เอามือสกปรกจุ่มลงอ่างน้ำ เด็กสามคนท้องเสียไปครึ่งวัน นั่นคือน้ำของทุกคน ไม่ใช่ของเจ้าคนเดียว” เสิ่นลู่ซีมองเขา น้ำเสียงไม่ดัง “ที่ข้าบอกว่าคราวนี้ลดเสบียงเจ้าลงครึ่งหนึ่ง ก็เพราะความผิดที่ก่อต้องให้เจ้าจดจำ”
เสิ่นจินเป่าหน้าแดงก่ำ ริมฝีปากสั่นระริก ก้มศีรษะลง “ข้าจำได้แล้ว ต่อไปจะไม่ทำอีก......”