ติดตามกองคาราวานพ่อค้าชาไปครึ่งค่อนวัน ในที่สุดเสิ่นลู่ซีก็กระจ่างถึงนิสัยใจคอของคนกลุ่มนี้
หัวหน้ากองคาราวานฟาง เถ้าแก่พูดไม่ผิดเลย ช่างหลักแหลมเสียจริง
เขาอายุราวสี่สิบ ร่างผอมบาง ดวงตาคมกริบ พูดจาไม่พล่ามทำเพลง ทุกครั้งที่สั่งหยุดพักก็จับจังหวะได้แม่นยำเหลือเกิน ไม่ให้คนอ่อนล้าจนหมดแรง ไม่ให้เสียเวลาโดยใช่เหตุ
ในขบวนมีเกวียนชาทั้งหมดสิบห้าคัน บรรทุกชาก้อนที่ขึ้นรูปอัดแน่นดีแล้ว ห่อหุ้มอย่างมิดชิดด้วยผ้าใบกันน้ำ ทุกคันมีคนเฝ้าประจำ
ลูกหาบที่ตามมาเกวียนส่วนใหญ่ล้วนเป็นม้าดีกร้านโลก ช่ำชองเส้นทางเหนือใต้ผ่านตาผู้คนมามาก ท่าทีต่อคนนอกจึงเฉยชาไม่สนใจใยดี แต่ก็ไม่ก่อเรื่อง
หลี่ถางหนิวและซุนต้าจู้ถูกมอบหมายให้ช่วยเข็นเกวียนหนักสองสามคันท้ายขบวน หลิวชิงซานตามติดอยู่ข้างหัวหน้ากองคาราวานฟางคอยออกแรงช่วย
พอยามบ่ายแวะพักขา หลี่ถางหนิวก็วิ่งมาหาเสิ่นลู่ซี หน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นดีอกดีใจ
"สตรีแซ่เฉิน เจ้ารู้หรือไม่ว่าชานี่มาจากที่ใด?"
"ที่ใดหรือ?"
"อี้โจว!" หลี่ถางหนิวลดเสียงต่ำลงเอ่ย "คนที่เข็นเกวียนอยู่กับข้าผู้นั้นชื่อพี่สาม เขาบอกว่าชาล็อตนี้มาจากภูเขาในอี้โจว จัดซื้อให้กับบ้านใหญ่ทางใต้โดยเฉพาะ หนึ่งก้อนขายได้หลายตำลึงเลยทีเดียว"
เสิ่นลู่ซีได้ฟัง มุมปากกระตุกเล็กน้อย "เจ้าพูดคุยกับเขาถูกคอทีเดียว"
"แน่นอนอยู่แล้ว พี่สามนี่ช่างพูดชะมัด เดินไปพลางเล่าพลาง เล่าเรื่องทางใต้ให้ข้าฟังไม่น้อยเลย" หลี่ถางหนิวยองลงดื่มน้ำอึกหนึ่ง "เขาบอกว่าฉงโจวนั่นของทะเลมีมาก ปลาแห้งหอยแห้งถูกจะตาย ทั้งยังบอกว่าที่นั่นดินกว้างคนบาง คนต่างถิ่นแค่ยอมลงแรงทำงานก็ตั้งตัวได้"