หลิวชิงเหอวิ่งไปเมืองหลิวเหอจนคุ้นชินเส้นทาง
ทางร้านของตระกูลซุนเก็บชาทุกครั้งอย่างคล่องมือ ผู้ดูแลร้านยังเอ่ยปากถามเขาอย่างกระตือรือร้นว่ามีสินค้าอื่นอีกหรือไม่
หลิวชิงเหอหัวไว จึงถือโอกาสเสนอห่อเส้นก๋วยเตี๋ยวปรุงรสกับน้ำจิ้มผักดองไปด้วย
"หลานสาว เจ้าลองเดาดูสิ?" หลิวชิงเหอย้อนกลับจากเมืองหลิวเหอ เสียงดังกว่าปกติ "ห่อเส้นก๋วยเตี๋ยวปรุงรสที่เมืองหลิวเหอขายดีกว่าเมืองชิงชวนบ้านเราเสียอีก!
วันนี้ข้านำไปสี่สิบห่อ ไม่ถึงชั่วยามก็หมดเกลี้ยง ยังมีคนตามถามว่าครั้งหน้าจะมาเมื่อใด"
เสิ่นลู่ซีกำลังตำแป้งมันแดงด้วยโม่หินอยู่ในลานบ้าน ได้ยินดังนั้นจึงหยุดมือ: "ล้วนเป็นผู้ใดซื้อไปบ้าง?"
"ส่วนใหญ่เป็นพ่อค้าเดินทางและคนหาบเร่ที่ผ่านทาง เมืองหลิวเหอนั้นอยู่ติดถนนหลวง ผู้คนสัญจรไปมามากมาย ระหว่างเดินทางไม่มีเวลาหุงหาอาหาร ซื้อห่อเส้นก๋วยเตี๋ยวปรุงรสติดตัวไว้สักสองสามห่อ ถึงสถานีก็หาน้ำร้อนแช่ก็กินได้ สะดวกยิ่งนัก"
หลิวชิงเหอพลางกล่าวพลางล้วงเงินพวงหนึ่งจากอก นับดูแล้วสองร้อยอีแปะถ้วน
"สี่สิบห่อ ห่อละห้าอีแปะ ไม่ขาดแม้แต่อีแปะเดียว"
เสิ่นลู่ซีรับเงินมา พลางคำนวณในใจ
ตลาดนัดเมืองชิงชวนนางเฝ้าแผงขายเอง ครั้งหนึ่งขายได้ราวยี่สิบสามสิบห่อ
เมืองหลิวเหอหลิวชิงเหอไปครั้งหนึ่งขายได้สี่สิบห่อ สองทางรวมกัน หนึ่งรอบตลาดห่อเส้นก๋วยเตี๋ยวปรุงรสก็ขายได้หกสิบเจ็ดสิบห่อ
บวกกับเส้นทางกองคาราวานของเฉินหนาน รอครั้งหน้าตอนมารับสินค้าอีก ก็เป็นจำนวนถึงพันห่อ
ปริมาณมากขึ้น การเตรียมสินค้าก็ต้องตามให้ทัน