ร้านขนส่งที่นายห้างจ้าวพูดถึงหาได้ไม่ยาก เดินเลียบแม่น้ำไปได้ราวหนึ่งอึดใจก็เห็นผ้าสีน้ำเงินสะดุดตา
ร้านไม่ใหญ่ ป้ายแขวนเขียนว่า “ร้านขนส่งโจวจี้” ด้านหน้าติดถนนเป็นหน้าร้าน ด้านหลังเชื่อมกับลานกว้าง ลานจอดรถลากไว้หลายคัน มีลาสองสามตัว
เสิ่นลู่ซีให้ขบวนหยุดอยู่หน้าร้าน แล้วพาหลิวชิงซานเข้าไปสอบถาม
ผู้ดูแลร้านเป็นชายอ้วนวัยสี่สิบกว่า แซ่โจว หน้ากลมท้องกลม เวลายิ้มตาหยีจนเป็นเส้นเดียว
เสิ่นลู่ซีก้าวเข้าไปบอกจุดประสงค์ แจ้งว่าเป็นนายห้างจ้าวแนะนำมา ตั้งใจจะนั่งเรือข้ามฟาก
“นายห้างจ้าวแนะนำมา? งั้นก็พวกเดียวกันแล้ว!” นายห้างโจวตบโต๊ะประชาสัมพันธ์อย่างกระตือรือร้น “นั่ง ๆ ๆ ดื่มชา ๆ!”
เสิ่นลู่ซีไม่เกรงใจ นั่งลงแล้วเข้าเรื่องตรงประเด็น “นายห้างโจว ข้าพวกเราสามสิบกว่าคน จะนั่งเรือจากท่าเรือหลีเจียงมุ่งหน้าลงใต้ ไปยังท่าเรือทางเหนือของฉงโจว ค่าเรือคิดอย่างไรบ้าง?”
นายห้างโจวเลิกคิ้ว “สามสิบคน? เอารถไปด้วยหรือไม่?”
“รถลากสามคัน เกวียนลาหนึ่งคัน และลาอีกหนึ่งตัว”
นายห้างโจวเอานิ้วเคาะ ๆ บนโต๊ะ คำนวณอยู่ครู่หนึ่ง “คนมาก รถก็มาก ลายังต้องแยกพื้นที่ต่างหาก ค่าใช้จ่ายนี้ไม่ต่ำ”
“ถ้าคำนวณออกมา ค่าใช้จ่ายประมาณเท่าใด?”
“เรือโดยสารธรรมดานั่งไม่ได้คนมากขนาดนี้ ต้องเหมาเรือบรรทุกสินค้าขนาดกลาง บรรทุกทั้งคนทั้งรถและลาขึ้นไปพร้อมกัน” นายห้างโจวยกสองนิ้วขึ้น “คำนวณแล้วประมาณยี่สิบตำลึง”
เสิ่นลู่ซีใจกระตุก