จ้าวชุ่ยผิงก่อเรื่องวุ่นวายขึ้นครานั้นแล้ว กลับเงียบสงบลงอย่างแท้จริง
มิใช่เพราะนางคิดตก หากเป็นเพราะรุ่งเช้าของวันรุ่งขึ้น เสิ่นจินเป่าก็แบกจอบไปที่นาแต่เช้าตรู่ พรวนดินร่วมกับหลิวชิงซาน
จ้าวชุ่ยผิงยืนอยู่หน้าเพิง มองแผ่นหลังบุตรชาย สีหน้าซับซ้อนยิ่งนัก ริมฝีปากขยับเล็กน้อย สุดท้ายก็มิได้เอ่ยปากรั้งใครไว้
เสิ่นต้าหนิวคิดอยากตามไป ทว่าขาของเขาแม้หายดีขึ้นมากแล้ว แต่การเดินทางไกลยังคงลำบาก เสิ่นลู่ซีจึงให้เขาช่วยผ่าฟืนต้มน้ำอยู่ที่ที่พัก นับว่าออกแรงเช่นกัน
เช่นนี้แล้ว ทางตระกูลใหญ่ก็อย่างน้อยมีคนออกแรงทำงานตลอดเวลา ยามทานข้าว หลิวเฉียวเหนียงก็มิอาจกล่าวอะไรได้อีก ตักโจ๊กเพิ่มอีกชามส่งไปให้
ครั้นจ้าวชุ่ยผิงรับชามโจ๊กมา บีบยิ้มบนใบหน้า พึมพำประโยคหนึ่งว่า “เฉียวเหนียงยังคงใจดี” หลิวเฉียวเหนียงมิได้ตอบสนอง หมุนตัวกลับไปยังเตา
เสิ่นลู่ซีเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดนี้อยู่ในสายตา ก็มิได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวมากความ
เรื่องของตระกูลใหญ่ ตราบใดที่ไม่เลยเถิด นางก็จะทำเป็นหลับหูหลับตา สิ่งที่ทำให้นางต้องกังวลอย่างแท้จริงคือกิจการในนา
ต้นกล้าข้าวเจริญสูงขึ้นถึงสี่ฉื่อแล้ว เขียวขจีดั่งหยก ระบบรากแน่นหนามาก ถึงเวลาที่ต้องย้ายไปปักดำแล้ว
เรื่องการย้ายปักดำข้าวเจ้านี้ เสิ่นลู่ซีอ่านดูในตำราเกษตรภายในมิติไม่ต่ำกว่าห้ารอบ แล้วยังเอาสูตรลับที่ผู้เฒ่าหลินให้มาเทียบเคียงอีกครั้ง
ขั้นตอนสำคัญมีเพียงไม่กี่อย่าง ต้องระบายน้ำเข้าท่วมดินดำก่อน แช่น้ำให้ชุ่ม แล้วพรวนกลับหนึ่งรอบ ให้ดินกับน้ำเข้ากันดี แล้วจึงถอนต้นกล้าออกจากแปลงเพาะ มัดละสามถึงห้าต้น ปักลงในดิน โดยเว้นระยะห่างระหว่างแถวและระหว่างต้นให้เพียงพอ