วันรุ่งขึ้นหลังจากปักกล้าเสร็จ เสิ่นลู่ซีก็ไปที่อำเภอ
ผักดองของสะใภ้จ้าวพร้อมแล้ว สองไห ไหหนึ่งเป็นหัวไชเท้าดองเปรี้ยว อีกไหเป็นผักกาดเขียวปลีดองเผ็ด ใช้ไหดินเผาหยาบปิดผนึก ปากไหโปะโคลนเหลือง ปิดแน่นหนา
เสิ่นลู่ซีเปิดปากไหดม กลิ่นหัวไชเท้าดองเปรี้ยวหอมเตะจมูก ผักกาดดองเผ็ดมีกลิ่นฉุนเผ็ดร้อน สีก็งาม สีเหลืองทองกับแดงเข้ม หน้าตาไม่ขี้เหร่
"สะใภ้จ้าว ฝีมือท่านนี้หาที่ติมิได้"
สะใภ้จ้าวถูมือ ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล "จะขายได้หรือไม่"
"ลองดูก็รู้ บ้านเราก่อนหน้านี้ก็อาศัยสิ่งนี้หาเงิน"
สองคนหิ้วไหไปถึงร้านเบ็ดเตล็ด เจ้าของร้านกำลังหลังเคาน์เตอร์คิดเลข เมื่อเห็นพวกนางเข้ามาจึงเงยหน้ามอง
เสิ่นลู่ซีวางไหบนเคาน์เตอร์ เปิดฝาให้เจ้าของร้านดู
เจ้าของร้านคีบหัวไชเท้าหนึ่งชิ้นเข้าปากเคี้ยว แล้วคีบผักกาดเขียวปลีอีกหนึ่งคำชิม เม้มปาก
"รสชาติไม่เลว เปรี้ยวก็เปรี้ยวเต็ม เผ็ดก็เผ็ดจับใจ เกลือก็พอดี" เขาวางตะเกียบ "ไหละกี่เหวิน"
"ท่านเสนอราคามา"
เจ้าของร้านใคร่ครวญ "ไหดินหยาบเช่นนี้ หนึ่งไหประมาณสามจินกว่า ข้ารับไว้ไหละแปดเหวิน เจ้าคิดว่าอย่างไร"
แปดเหวินต่อไห สองไหก็สิบหกเหวิน
นับว่าไม่มาก แต่สำหรับสะใภ้จ้าว นี่คือรายได้ที่เพิ่มขึ้น
เสิ่นลู่ซีมองสะใภ้จ้าว ดวงตาของนางเป็นประกายแล้ว รีบพยักหน้าซ้ำๆ
"ได้ เอาตามราคานี้" เสิ่นลู่ซีตอบแทนนาง "เจ้าของร้าน ถ้าขายออก ยังมีอีกภายหลัง นางสามารถจัดหาให้ได้สม่ำเสมอ"
"ขายออกก็รับต่อเนื่อง กองคาราวานและท่าขนส่งที่ผ่านอำเภอต้องพกเสบียงแห้ง มีผักดองกินด้วยต้องขายดีแน่" เจ้าของร้านนับเหรียญทองแดงสิบหกเหวินเลื่อนมาให้ แล้วมองเสิ่นลู่ซี "แม่นางเฉิน เจ้านี่พาคนออกมาค้าขายอีกแล้ว"