รุ่งเช้าของวันต่อมา ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี เสิ่นลู่ซีก็ปลุกทุกคนให้ตื่นแล้ว
ชายหนุ่มฉกรรจ์หลายคนแบกเครื่องมือคนละชิ้น สะพายถุงน้ำพาดบ่า ห่อมันเทศตากแห้งที่หลิวเฉียวเหนียงนึ่งไว้ให้เมื่อคืนเป็นเสบียงกรัง มุ่งหน้าตรงไปยังเนินทางทิศใต้
เสิ่นลู่ซีเดินนำอยู่หน้าสุด แบกมัดเถามันเทศไว้บนหลัง
เถาเหล่านี้เป็นเถาที่นางตัดในมิติเมื่อคืน หน่อมันเทศที่รดด้วยน้ำแร่วิญญาณออกรากเร็ว อัตรารอดสูง เมื่อนำมาปลูกข้างนอก ต่อให้ดินคุณภาพต่ำลงหน่อยก็ยังรอด
มาถึงแปลงนา เสิ่นลู่ซีแบ่งคนออกเป็นสองกลุ่มก่อน กลุ่มหนึ่งลงมือบนพื้นราบใกล้ลำธารที่สุด ตัดหญ้าก่อนแล้วค่อยพรวนดิน อีกกลุ่มขยับขึ้นไปอีกช่วงหนึ่ง ถางที่บนเนินลาดชัน
“ทางท่านลุงใหญ่จัดการพื้นที่ริมธารให้เสร็จก่อน เสร็จแล้วลงมือปลูกมันเทศเลย ทางพี่ถางหนิวตัดหญ้าก่อน แล้วค่อยเก็บหินออกมากองไว้ริมแปลง ส่วนการพรวนดินไว้ค่อยว่ากันตอนปลูกข้างล่างเสร็จ” เสิ่นลู่ซีจัดแจงงานอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ใครควรทำสิ่งใด เริ่มจากด้านไหน ล้วนกำชับอย่างชัดเจน
หลี่ถางหนิวแบกจอบ กระทืบพื้นดินดูสองที ดินแข็งราวกับแผ่นหิน
“ดินที่นี่แน่นเกินไปแล้ว จอบลงไปแทบกระเด็นเป็นประกายไฟ”
“ขุดรากหญ้าข้างบนออกก่อน ดินข้างล่างพอพรวนแล้วจะร่วนซุยขึ้นเอง” เสิ่นลู่ซีนั่งยองๆ ใช้เคียวตัดหญ้ากำหนึ่ง รากหญ้าชอนไชลึกและหนาแน่น กระชากเท่าไหร่ก็ไม่หลุด
“ต้องออกแรงขุดด้วยจอบทีละนิด จะรีบร้อนไม่ได้”
หลี่ถางหนิวไม่พูดพร่ำทำเพลง กวัดแกว่งจอบลงมือทำทันที จอบหนึ่งฟันลงไป ดินแตกเป็นก้อนเล็กๆ รากหญ้าติดดินถูกพลิกขึ้นมา เผยให้เห็นดินสีน้ำตาลแดงอยู่ข้างใต้