เสิ่นลู่ซีเดินสำรวจบนพื้นที่ลาดชันเป็นวงกว้าง มองดูสภาพภูมิประเทศอย่างละเอียด
บริเวณที่ราบเรียบติดลำธารที่สุดเหมาะแก่การเพาะปลูกที่สุด การผันน้ำจากลำธารมาหล่อเลี้ยงก็ไม่สิ้นเปลืองแรง เพียงขุดร่องน้ำตื้น ๆ ก็พอ
เมื่อเดินขึ้นไปสูงขึ้น ความลาดชันก็เพิ่มขึ้น ก้อนหินก็มากขึ้น ความยากในการบุกเบิกเพิ่มขึ้นเท่าตัวกว่า
เสิ่นลู่ซีแบ่งพื้นที่ทั้งหมดออกเป็นหลายส่วน ส่วนที่ราบติดลำธารเก็บไว้ปลูกธัญพืช ส่วนลาดปานกลางตรงกลางปลูกมันแดงและถั่วลิสงได้ ส่วนที่ลาดชันด้านบนสุดยังไม่แตะต้องชั่วคราว
“แม่นางเฉิน เลือกได้แล้วหรือยัง” ผู้ใหญ่บ้านซูเร่งถามจากด้านหลัง
“เลือกได้แล้วเจ้าค่ะ” เสิ่นลู่ซีหันกลับมาเดินกลับ พลางชี้ไปยังพื้นที่กว้างใหญ่ติดลำธาร “นับจากริมลำธารขึ้นไปจนถึงหินเขียวใหญ่ก้อนนั้น พื้นที่ส่วนนี้พวกเราขอรับ”
ผู้ใหญ่บ้านซูกวาดตามอง ปากกาจดบันทึกในสมุดสองสามขีด พยักหน้า “ตกลง กลับไปข้าจะลงบัญชีให้”
ระหว่างทางกลับ เสิ่นลู่ซีเดินรั้งท้าย คุยกับซูชิ่งอันสองสามคำ
“พี่ซู ที่ตำบลมีร้านตีเหล็กหรือไม่”
ซูชิ่งอันพยักหน้า “มี อยู่ทางหัวตำบลตะวันตก เป็นช่างเหล็กเก่าแก่ ตีจอบเคียวอะไรพวกนั้นล้วนหาเขา”
“ราคาแพงหรือไม่”
“แล้วแต่ของ จอบหนึ่งด้ามประมาณเจ็ดแปดสิบเหวิน เคียวถูกหน่อย สี่ห้าสิบเหวิน” ซูชิ่งอันคิดแล้วตอบ “หากซื้อมากก็ต่อรองกับเขาได้ คนนั้นซื่อตรง ซื้อมากก็ถูกได้”