หลังจากนั้น ไม่ว่าหลู่จิ้งหมิงจะรวบรวมสมาธิแล้วนึกคำว่า “ขยายใหญ่” สักเท่าไร มันก็ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย ราวกับคางคกจำศีลที่หมอบนิ่งอยู่บนพื้นหิมะ
หลู่จิ้งหมิงเดินเข้าไปใกล้ ลูบผิวกระเป๋าเป้ที่เย็นเยียบและเรียบลื่น ล้อรถที่นูนออกมาทั้งสี่ปรากฏชัดขึ้น
“ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง!”
เขาพลันเข้าใจขึ้นมา จากนั้นความยินดีอย่างบ้าคลั่งก็เอ่อท้นในใจ “มิติพิเศษที่ว่านี้ ก็คือพื้นที่ด้านในของกระเป๋าเป้!”
เพราะตอนนี้เขายังอยู่แค่ระดับ ‘เจ้าตัวอ่อนหัด’ พื้นที่จึงมีปริมาตรหนึ่งลูกบาศก์เมตร กระเป๋าเป้เลยขยายใหญ่ได้มากที่สุดเพียงเท่านี้!
เขาตื่นเต้นจนแทบร้องออกมา “ถ้าเลื่อนระดับแล้วขยายพื้นที่ได้... กระเป๋าเป้นี่ก็จะใหญ่ขึ้นตามไปด้วยไม่ใช่หรือ?”
การค้นพบนี้ทำให้หัวใจเขาเต้นรัว
นี่ไม่ใช่แค่ของใช้เก็บสัมภาระ แต่ยังเป็นภาพสะท้อนความสามารถของ “ระบบเกื้อหนุนวิญญาณสองภพ” อย่างชัดเจน!
ต้องเลื่อนระดับ! ต้องเลื่อนระดับให้ได้!
เพื่อ “หีบเก็บของ” ที่ใหญ่ขึ้น และเพื่อขนเสบียงกลับไปได้มากกว่าเดิม
“ใจเย็นก่อน จัดการธุระสำคัญให้เรียบร้อย”
เขาข่มความคิดที่พลุ่งพล่านไว้ แล้วส่งความคิดไปยังกระเป๋าเป้อีกครั้ง พลางนึกว่า “ย่อให้เล็กลงหน่อย จะได้พกพาสะดวก”
กระเป๋าเป้เริ่มหดลงอย่างว่าง่าย สุดท้ายก็กลับมามีขนาดเท่ากระเป๋าเป้สะพายหลังทั่วไป สายสะพายคลี่ออกมาเองโดยอัตโนมัติ
หลู่จิ้งหมิงสะพายมันขึ้นไหล่ น้ำหนักเบามาก ใครจะคิดว่าข้างในมีพื้นที่ถึงหนึ่งลูกบาศก์เมตร
เขารูดซิปเปิด หน้าจอคุ้นตาปรากฏขึ้นอีกครั้ง แผงหน้าปัดเรียบง่าย บนนั้นมีไอคอนอยู่ไม่กี่อัน
เขาหาปุ่ม “กลับบ้าน” ได้อย่างคล่องแคล่ว แล้วกดลงไปอย่างหนักแน่น