ฉือเกินเป่าไม่ทันเห็นด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายลงมืออย่างไร รู้สึกเพียงว่าลำคอเย็นวาบ สายตาพลันสูงขึ้นอย่างประหลาด ก่อนจะหมุนคว้าง...
เขาเห็นเกล็ดหิมะโปรยปรายทั่วฟ้า เห็นร่างไร้ศีรษะเบื้องล่างพ่นเลือดอุ่นฉาน ล้มลงช้า ๆ ร่างนั้นสวมเสื้อหนังขาดรุ่งริ่งที่คุ้นตา ในมือยังกำดาบของเขาไว้...
นั่นดูเหมือน...ข้าเองหรือ?
นี่คือความคิดสุดท้ายของฉือเกินเป่า
“ตุบ!” ศีรษะกลิ้งตกลงบนพื้นหิมะไปหลายตลบ ใบหน้าที่ตายตาไม่หลับยังคงมีแววตกตะลึงและบิดเบี้ยว
ฉือเกินจู้ที่เดินกะเผลกตามหลังมาเห็นศีรษะพี่ชายปลิวขึ้นด้วยตาตนเอง เลือดอุ่นฉานสาดเต็มใบหน้า ร่างทั้งร่างแข็งทื่อในพริบตา ราวกับวิญญาณถูกพรากไป ความร้อนวูบหนึ่งแล่นผ่านหว่างขา ของเหลวเหม็นคาวไหลลงมาตามขากางเกง ทิ้งคราบสกปรกเป็นหย่อมเล็ก ๆ บนพื้นหิมะ
ชั่วพริบตาถัดมา เงาร่างที่ประหนึ่งเทพสังหารก็พุ่งมาถึงเบื้องหน้าเขา
เขายังไม่ทันเอ่ยคำวิงวอนขอชีวิต ก็เห็นแสงดาบเย็นเยียบขยายใหญ่ขึ้นตรงหน้า
“ฉึก!”
ดาบยาวในมือของลวนตีอวิ๋นจูไม่ชะงักแม้แต่น้อย แทงทะลุหัวใจของฉือเกินจู้ได้อย่างเด็ดขาด
ฉือเกินจู้อ้าปากกว้าง ส่งเสียงครางสองครั้ง แววตาพลันดับวูบ ร่างอ่อนยวบล้มลงข้างศพไร้ศีรษะของพี่ชาย
นับจากลวนตีอวิ๋นจูปรากฏตัวจนพี่น้องฉือเถี่ยจู้สิ้นชีพ มีเวลาเพียงสองลมหายใจสั้น ๆ เท่านั้น
รวดเร็ว แม่นยำ โหดเหี้ยม ไร้ความลังเลแม้แต่น้อย ลวนตีอวิ๋นจูแสดงฝีมือสังหารอันเย็นชาและเปี่ยมประสิทธิภาพของนักล่าชั้นแนวหน้าบนทุ่งหญ้าออกมาอย่างชัดเจน
หลู่จิ้งหมิงหยุดฝีเท้า หันกลับมาเห็นภาพนั้น แม้รู้ว่าหยุนจู๋มีฝีมือไม่ธรรมดา แต่ก็อดรู้สึกใจหายวาบไม่ได้
ลวนตีอวิ๋นจูชักดาบออก สะบัดหยดเลือดออกจากคมดาบ แล้วหันมามองหลู่จิ้งหมิง
จิตสังหารบนใบหน้าค่อย ๆ จางหาย ถูกแทนที่ด้วยความห่วงใยอย่างแท้จริง
นางก้าวเร็ว ๆ มาหาหลู่จิ้งหมิง สายตากวาดมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า คิ้วขมวดแน่น