“อ๊าก...”
หลู่จิ้งหมิงร้องลั่น ร่างกายพลิกกลิ้งไปข้างหน้าอย่างทุลักทุเลตามสัญชาตญาณ ลูกธนูหลายดอกเฉียดต้นคอและสะบักของเขา ก่อนจะปักจมลงในหิมะด้านหลังดัง “ฉึก ๆ”
เขาหมอบอยู่บนพื้นหิมะ หัวใจยังเต้นระทึก หากไม่ใช่เพราะหลังข้ามมิติแล้วร่างกายแข็งแกร่งขึ้นอย่างไร้สาเหตุ ทั้งความเร็วในการตอบสนองและสัญชาตญาณยังเหนือกว่าคนทั่วไป ลูกธนูเหล่านั้นคงปักเขาตรึงกับพื้นไปแล้ว!
เขาพิงแผ่นหินนูนขึ้นมา หัวใจเต้นรัว สมองหมุนเร็วจี๋
ใครกัน? หรือมีคนในเมืองเฉินชางเห็นแก่ทรัพย์สิน จึงสะกดรอยตามมา? หรือซูจิ่นคิดเล่นงานเขาเพื่อฮุบทั้งเสบียงและทองคำ?
แต่ซูจิ่นไม่น่าเป็นคนตื้นเขินเช่นนั้น แล้วคนอื่นเล่า? หากซูจิ่นไม่อนุญาต พวกนั้นจะกล้าลงมือกับเขาหรือ?
ขณะนั้นเอง เงาดำห้าสายพลันปรากฏขึ้นหลังสันเขา
ทั้งห้าคนใช้ผ้าดำปิดหน้า มือถือดาบและธนู แววตาดุดันเหี้ยมเกรียม
เมื่อสายตาของเขาตกลงบนชายขาเป๋ที่อยู่ท้ายแถว รูม่านตาก็หดลงเล็กน้อย “ฉือเกินจู้! ยังจะเสแสร้งอะไรอีก?”
ร่างขาเป๋สะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยิน มือที่ถือดาบสั้นสั่นไหว ก่อนจะเผลอโพล่งออกมา “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าคือข้า...”
“ไอ้โง่! หุบปาก!” ชายสวมหน้ากากคนหนึ่งซึ่งถือดาบใหญ่ตวาดด่า พลางจ้องฉือเกินจู้เขม็ง
จากนั้นเขาหันมามองหลู่จิ้งหมิง แล้วกระชากผ้าปิดหน้าของตนออก เผยใบหน้าที่คล้ายฉือเกินจู้อยู่หลายส่วน ทว่าฉายแววละโมบยิ่งกว่า—เป็นฉือเกินเป่านั่นเอง!
“แซ่หลู่! ในเมื่อเจ้าจำข้าได้ ข้าก็ไม่ปิดบังแล้ว!” เนื้อบนใบหน้าฉือเกินเป่าสั่นกระเพื่อม ดวงตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้นและคลุ้มคลั่ง
“เป็นเพราะเจ้า! ยังมีหญิงซงหนูชั้นต่ำผู้นั้นอีก! ทำให้ขาพี่น้องข้าพิการ ทำให้ทั้งครอบครัวถูกขับออกจากหมู่บ้าน! วันนี้จะเป็นวันตายของเจ้า!”