หญิงผู้นั้นมีนามว่าโจวจิ้งอี๋
เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน หากกล่าวให้แน่ชัดก็คือเมื่อยี่สิบหกปีก่อน ในเวลานั้นลู่จิ้งหมิงยังเป็นเด็กหนุ่มรูปร่างผอมสูง พูดน้อยคนหนึ่งในโรงเรียนมัธยมประจำอำเภอ
ตอนมัธยมต้นปีหนึ่งและปีสอง แม้นางกับโจวจิ้งอี๋จะเรียนอยู่โรงเรียนเดียวกัน แต่ก็เป็นดั่งเส้นขนานสองเส้น แทบไม่มีโอกาสเกี่ยวข้องกัน
กระทั่งขึ้นมัธยมต้นปีสามและมีการจัดห้องเรียนใหม่ ทั้งสองซึ่งมีผลการเรียนดีพอกันจึงได้อยู่ห้องเดียวกัน ทั้งยังได้นั่งโต๊ะเดียวกัน
โจวจิ้งอี๋ในวัยเยาว์ เผยให้เห็นความสงบนิ่งและรักความสะอาดอันโดดเด่นกว่าผู้อื่นแล้ว
กระเป๋าหนังสือของนางเป็นระเบียบเรียบร้อยอยู่เสมอ มุมตำราเรียบกริบ ปากกาหมึกซึมเป็นยี่ห้ออิงสงซึ่งพบเห็นได้ไม่บ่อยนักในเวลานั้น ลายมือเรียวงามแต่หนักแน่น
นางพูดไม่มาก แต่ยามอธิบายโจทย์ให้เขาฟังก็อดทนและละเอียดถี่ถ้วน เสียงของนางไพเราะดุจธารน้ำใสกลางหุบเขา
สำหรับลู่จิ้งหมิงในวัยเยาว์ ความรู้สึกดี ๆ อันไร้เดียงสานั้นบริสุทธิ์และงุ่มง่ามยิ่งนัก
ทุกเช้าเขาจะมาโรงเรียนล่วงหน้า แล้วแอบใช้แขนเสื้อเช็ดโต๊ะเก้าอี้ฝั่งของนางให้สะอาด ยามรวบรวมและส่งการบ้าน หัวใจเขาจะเต้นรัวดุจรัวกลอง ก่อนวางสมุดการบ้านของตนทับลงบนสมุดของนางอย่างระมัดระวัง เขายังมักขอยางลบของนางที่มีกลิ่นหอมจาง ๆ มาใช้...
เขาจำได้แม่นยำ บางทีอาจเป็นเพราะเขาขอยางลบจากนางอยู่บ่อยวันหนึ่งโจวจิ้งอี๋จึงมอบยางลบก้อนใหม่ให้เขา
ลู่จิ้งหมิงทะนุถนอมมันอย่างยิ่ง จนถึงภายหลังเมื่อเขาลาออกจากโรงเรียนไปทำงาน ยางลบก้อนนั้นก็ยังสะอาดยิ่งกว่าก้อนใหม่ที่เพิ่งซื้อมาเสียอีก
โจวจิ้งอี๋ไว้ผมยาว ยามก้มหน้าเขียนการบ้าน ปอยผมมักเลื่อนลงมาปรกดวงตาอย่างซุกซน
ลู่จิ้งหมิงแอบสังเกตอยู่หลายวัน จากนั้นจึงนำเงินค่าขนมที่เก็บสะสมไว้นานไปยังห้างสรรพสินค้าเพียงแห่งเดียวในตัวอำเภอ แล้วคัดเลือกกิ๊บติดผมสีฟ้าอ่อนลายสตรอว์เบอร์รีอย่างพิถีพิถัน