ห้องทำงานผู้จัดการร้านทองโจวจี้
โจวจิ้งอี๋มองแท่งทองกองนั้น แววตาฉายความประหลาดใจวูบหนึ่ง
นางไม่ได้ใช้เครื่องมือตรวจสอบบนโต๊ะทำงาน เพียงหยิบขึ้นมาหนึ่งแท่ง ชั่งน้ำหนักในมือ แล้วพิจารณารอยตัดกับสีทองอย่างละเอียด การเคลื่อนไหวคล่องแคล่วและรวดเร็ว
“เนื้อทองใช้ได้ แต่ทั้งหมดเป็นทองแท่งเปล่า ไม่มีตรายี่ห้อหรือใบรับรอง ราคารับซื้อย่อมไม่อาจเท่ากับเครื่องประดับทองในร้านหรือทองคำแท่งเพื่อการลงทุน”
วางแท่งทองลง โจวจิ้งอี๋ก็กลับมามีสีหน้าท่าทีเป็นทางการ “เมื่อคำนวณตามราคาทองคำในตลาดโลกขณะนี้ หักส่วนลดรับซื้อกับต้นทุนการแปรรูปแล้ว ราคาสูงสุดที่ข้าให้เจ้าได้คือกรัมละ 1,100 หยวน”
เห็นหลู่จิ้งหมิงยังไม่ตอบ นางจึงกล่าวต่อ “ราคานี้ หากเจ้าไปช่องทางที่ถูกต้องตามกฎหมายแห่งอื่น ก็มีแต่จะต่ำกว่านี้ อีกทั้งหากสอบถามมากเข้า ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะทำให้ผู้คนสนใจ”
หลู่จิ้งหมิงยังคงสงบนิ่ง ภายในใจกลับคำนวณอย่างรวดเร็ว: กรัมละ 1,100 หยวน สูงกว่าที่เขาคาดไว้เล็กน้อย
โจวจิ้งอี๋พูดตรงไปตรงมา เขาเองก็เข้าใจว่านี่คือความจริง
ทองคำเหล่านี้มีที่มาที่ไปซึ่งทนต่อการตรวจสอบอย่างละเอียดไม่ได้ ขอเพียงเปลี่ยนเป็นเงินสดได้อย่างราบรื่น รวดเร็ว และปลอดภัย ก็นับว่าโชคดีมากแล้ว
“ได้ ตกลงตามราคานี้” เขาพยักหน้ารับอย่างไม่ลังเล ไม่ต่อรองแม้แต่น้อย
โจวจิ้งอี๋ดูประหลาดใจกับความเด็ดขาดของเขา นางมองเขาแวบหนึ่งแล้วไม่พูดอะไรอีก ก่อนหยิบแท่งทองวางบนตาชั่งทีละแท่ง จากนั้นก็กดเครื่องคิดเลขอย่างรวดเร็ว “น้ำหนักรวม 763 กรัม เป็นเงินทั้งสิ้น 839,300 หยวน ข้าโอนเข้าบัญชีให้โดยตรง สะดวกหรือไม่?”