หลังจากมึนงงอยู่ครู่หนึ่ง มิติอันว่างเปล่าขนาดราว 8 ลูกบาศก์เมตรที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นอย่างชัดเจนในการรับรู้ของหลู่จิ้งหมิง!
มุมหนึ่งของมิติยังมีกองข้าวฟ่างกับมันเทศหลายถุงที่ขนออกมาจากหุบเขาตระกูลฉือไม่ทัน วางระเกะระกะอยู่
หลู่จิ้งหมิงพลันชะงักงัน “นี่...นี่คือ...มิติระบบหรือ?”
เขาแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง “ของสิ่งนี้...ใช้ได้แม้แต่ในยุคปัจจุบันด้วยหรือ?!”
หรือเป็นเพราะระบบอัปเกรดจาก “เจ้าตัวอ่อนหัด” ก่อนหน้านี้เป็น “ไม่ได้มาให้เชือดฟรี” มิติสำหรับเก็บของในจิตสำนึกแห่งนี้จึงทะลวงข้อจำกัด “ใช้ได้เฉพาะในฉากราชวงศ์ฮั่นตะวันออก” กลายเป็น “คลังเก็บของติดตัว” ที่เขาเรียกใช้ได้ทุกที่ทุกเวลา?
หลู่จิ้งหมิงตื่นเต้นจนแทบร้องออกมา รอยยิ้มบนใบหน้าเก็บซ่อนไม่อยู่
ความสามารถนี้มีประโยชน์เหลือเกิน! หมายความว่าต่อจากนี้ไม่ว่าเขาจะพกพาสิ่งของอ่อนไหวใด ๆ ในยุคปัจจุบัน ก็มีที่เก็บซ่อนอย่างมิดชิดและสมบูรณ์แบบแล้ว
ทว่าหลังจากตื่นเต้นอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เริ่มสงสัยขึ้นมา
“เดี๋ยวก่อน...ตอนข้ามไปยังราชวงศ์ฮั่นตะวันออก รถบรรทุกคันเล็กกลายเป็นมิติในจิตสำนึก ส่วนตัวรถหายไป เพราะมันเป็นพาหนะหลักที่เชื่อมต่อฉันกับระบบ”
“ถ้าอย่างนั้นตอนนี้มิติในจิตสำนึกปรากฏขึ้นแล้ว...รถบรรทุกที่ฉันเพิ่งจอดไว้ข้างทางตัน ยังอยู่ตรงนั้นหรือเปล่า?”
ความคิดนี้ทำให้เขานั่งไม่ติดขึ้นมาทันที!
รถบรรทุกหายไปก็ไม่เป็นไร เรียกกลับมาใหม่ก็ได้ แต่ถ้ามีคนเห็นแล้วถ่ายรูปไว้ เรื่องคงยุ่งแน่...
“ไม่ได้! ต้องไปดูเดี๋ยวนี้!”
เขาตัดสินใจทันควัน กวาดข้าวของบนโต๊ะเข้าไปในมิติแห่งจิตสำนึกอย่างรวดเร็ว
เมื่อมองโต๊ะที่ว่างเปล่า ความรู้สึกปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนก็เอ่อท้นขึ้นมา ทรัพย์สินชิ้นสำคัญที่สุดติดตัวเขาไปทุกที่จริง ๆ ไม่มีใครขโมยได้ และไม่มีใครพบเห็นอีกแล้ว
เขากระชับเสื้อคลุมทหารให้แน่นแล้วออกจากบ้านอย่างเร่งรีบ ก่อนโบกรถแท็กซี่ตรงปากซอย
“คนขับ ไปทางตันหลังโรงงานปั่นฝ้ายเก่า เร็วหน่อย”
ระหว่างทาง จิตใจเขากระสับกระส่าย ทั้งคาดหวังและหวั่นใจ