“เท่าไรนะ?!”
ร้านธัญพืชและน้ำมันฮุ่ยหมิน เหล่าหลิวได้ยินจำนวนที่ลู่จิ้งหมิงเอ่ย มือที่คีบบุหรี่อยู่ก็พลันทำบุหรี่ร่วงลงพื้น
“หนึ่งหมื่นชั่ง?” สำหรับเขาแล้ว จำนวนเท่านี้ไม่ได้มีอะไรน่าตกใจ
“แต่คนซื้อจะเอาข้าวสารหยาบหรือ? แถมยังเอา...เกรดรองด้วย?” กำไรและช่องทางดำเนินการย่อมมีให้เล่นอีกมาก
“ใช่ ข้าวสารหยาบหนึ่งหมื่นชั่ง ถ้าราคาเหมาะสม วันนี้ก็ตกลงซื้อขายกันได้เลย” ลู่จิ้งหมิงพูดอย่างหนักแน่น สีหน้าสงบนิ่งขณะมองเหล่าหลิว
หัวใจดวงน้อยของเหล่าหลิวเต้นแรงขึ้นมาสองครั้งอย่างห้ามไม่อยู่ ท่าทีพลันกระตือรือร้นขึ้นทันตา
เขายกเท้าเหยียบก้นบุหรี่ดับ พลางถูมือแล้วลดเสียงลง “น้องชาย ใจกว้างจริง! แต่ว่า...ข้าวสารหยาบเกรดรองหนึ่งหมื่นชั่ง ข้าอาจรวบรวมให้ครบในเวลาอันสั้นไม่ได้ อีกอย่าง คำว่า ‘เกรดรอง’ ก็มีมาตรฐานของมันใช่ไหมล่ะ? เจ้าต้องการแบบที่มีรำข้าวปนมากหน่อย หรือเก็บไว้นานหน่อย สีหม่นหน่อย? ราคาก็ไม่เหมือนกันทั้งนั้น”
“แต่ข้าขอบอกไว้ก่อนว่า จ่ายเงินแล้วรับของกันตรงนี้ ที่นี่ไม่มีใบกำกับภาษีหรือใบเสร็จให้ทั้งนั้น”
เขาอยากทำการค้า อยากได้เงิน แต่ไม่คิดจะแบกรับความเสี่ยงแม้แต่น้อย
ลู่จิ้งหมิงไม่รู้ความคิดของเหล่าหลิวในใจ จึงพยักหน้าตกลงอย่างไม่ลังเล แต่ยังยื่นข้อเรียกร้องเล็กน้อย “สีหม่นหน่อย เมล็ดแตกหน่อยไม่เป็นไร แต่อย่าให้ขึ้นรา อย่าให้มีแมลง คนยังกินได้ก็พอ”
เหล่าหลิวกลอกตาไปมา แล้วก็เข้าใจทันที
ไม่ใช่เอาไปทำอาหารสัตว์ งั้นก็คงเป็น...ภาพโรงอาหารในไซต์ก่อสร้างบางแห่ง หรือโรงงานเล็ก ๆ ในพื้นที่ห่างไกลผุดขึ้นมาในหัวเขา สถานที่แบบนั้นไม่ค่อยพิถีพิถันเรื่องข้าวอยู่แล้ว ราคาก็กดได้ต่ำมาก พ่อค้าคนกลางอย่างเขากินส่วนต่างได้สบาย ๆ