หน้าบ้านซวนเซ่า สถานการณ์กำลังจะบานปลาย ผู้ใหญ่บ้านเฒ่าก็ปวดหัวไม่น้อย
ตามกฎของตระกูล เด็ก ๆ ควรให้ลุงแท้ ๆ เป็นผู้เลี้ยงดูจึงจะ “สมเหตุสมผลกว่า” ทว่าหลู่จิ้งหมิงผู้นี้ดูไม่ใช่คนธรรมดา อีกทั้งยังจัดการเรื่องหลังความตายของฉือชวนจู้แล้วด้วย
ในยามนั้นเอง หลู่จิ้งหมิงพลันนึกอะไรขึ้นมาได้
ดินทรายแบบนี้ ในหมู่บ้านเจี๋ยโถวของยุคปัจจุบันเป็นแหล่งปลูกมันเทศที่มีชื่อเสียงไปทั่วประเทศ!
ดินทรายที่นี่เหมาะแก่การปลูกมันเทศที่สุด!
เขายกมือส่งสัญญาณให้ทุกคนเงียบ จากนั้นก็ล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ ควานหาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบมันเทศหัวโตสองหัวออกมาท่ามกลางสายตาฉงนของทุกคน!
แน่นอนว่าเขาอาศัยแขนเสื้อกว้างบดบัง แล้วหยิบมันออกมาจากมิติพิเศษ
“นี่คือสิ่งใด?” ชาวบ้านคนหนึ่งถามด้วยความสงสัย
“ไม่เคยเห็นมาก่อน...”
“ดูคล้ายรากพืช แต่เหตุใดจึงใหญ่ถึงเพียงนี้?”
หลู่จิ้งหมิงประคองมันเทศทั้งสองหัวไว้บนฝ่ามือ ก่อนกล่าวเสียงดังว่า “สิ่งนี้เรียกว่า ‘มันเทศ’ หรือเรียกว่ามันหัวและมันเทศฝรั่งก็ได้ เป็นธัญพืชชนิดหนึ่ง!”
“ธัญพืชหรือ?”
ทุกคนยิ่งฉงน ตั้งแต่โบราณมาไม่เคยได้ยินว่ามีธัญพืชเช่นนี้
หลู่จิ้งหมิงกล่าวข้อมูลชวนตะลึงต่อไป “สิ่งนี้ไม่เลือกดิน ทั้งทนแล้ง ไม่ว่าจะเป็นที่ลาดเขาหรือดินทรายก็ปลูกได้”
“ยิ่งกว่านั้น...ผลผลิตต่อหมู่ยังสูงยิ่ง หากดูแลอย่างดี ผลผลิตต่อหมู่อาจสูงถึงห้า...”
กล่าวถึงตรงนี้ หลู่จิ้งหมิงก็ชะงัก เขาเดิมทีตั้งใจจะบอกห้าพันชั่ง แต่เมื่อนึกได้ว่าหนึ่งชั่งในยุคปัจจุบันหนัก 500 กรัม ส่วนหนึ่งชั่งในปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออกหนักราว 220 กรัม ห้าพันชั่งของยุคปัจจุบันจึงเทียบเท่ากับ...