หลู่จิ้งหมิงอาศัยเพียงพละกำลังดิบ ๆ กับกระบวนท่าต่อยตีไร้แบบแผนอย่างที่คนยุคปัจจุบันใช้กัน โบกมีดทำครัวสะเปะสะปะไปมาโดยไร้หลัก
ฉือชวนจู้ทำได้เพียงรับการโจมตี ร่างกายถูกกรีดเป็นแผลหลายแห่งในพริบตา เลือดไหลทะลักไม่หยุด
「นายท่าน ระวัง!」ฉือชวนจู้เบี่ยงหน้า เห็นมีดเล่มหนึ่งพุ่งแทงแผ่นหลังของหลู่จิ้งหมิงอย่างไร้สุ้มเสียง จึงร้องออกมาโดยไม่ทันคิด
เขาไม่รู้ว่าเรี่ยวแรงกล้าหาญมาจากไหน จึงพุ่งตัวเข้าไปขวาง ใช้ร่างผอมแห้งของตนรับคมมีดนั้นไว้เต็ม ๆ!
「ฉึก!」เสียงคมมีดแทงทะลุเนื้อดังชัดเจนเป็นพิเศษในราตรีอันเงียบสงัด
「ฉือชวนจู้!」หลู่จิ้งหมิงได้ยินเสียงก็ใจหายวาบ หันกลับไปเห็นมีดสั้นเล่มหนึ่งปักอยู่กลางอกของฉือชวนจู้ เลือดทะลักออกมาไม่หยุด
「บัดซบ! รนหาที่ตาย!」ชายชุดดำชักมีดออกมา ยังคิดจะฟันซ้ำ
อีกสองคนฉวยโอกาสเข้าประกบหลู่จิ้งหมิงจากซ้ายขวา แล้วออกแรงกระชากเสื้อคลุมทหารตัวหนาของเขาออกจากร่าง เงินในอกเสื้อร่วงกระจายลงพื้นดังกราว
ส่วนอีกคนที่เหลือก็พยายามกระชากห่อสัมภาระบนหลังเขาอย่างสุดกำลัง
「ปล่อยมือ!」ดวงตาของหลู่จิ้งหมิงแดงก่ำ เขากระชากห่อสัมภาระไว้แน่นราวกับสัตว์ป่าที่ปกป้องลูก
หากห่อสัมภาระหายไป เขาจะกลับไปได้อย่างไร?
แต่เขาเป็นชายวัยกลางคนยุคปัจจุบันที่ทำงานหนักมาหลายปีจนสุขภาพย่ำแย่ จะไปสู้กับพวกอันธพาลที่ยึดการเข่นฆ่าเป็นอาชีพได้อย่างไร?
「แคว่ก...」
เสียงผ้าขาดดังขึ้น สายสะพายห่อสัมภาระถูกกระชากจนขาด ห่อสัมภาระจึงตกไปอยู่ในมือชายชุดดำ
หัวใจของหลู่จิ้งหมิงดิ่งวูบตามไปด้วย...จบกันแล้ว!
ชายชุดดำที่แย่งห่อสัมภาระไปได้หัวเราะหึ ๆ อย่างลำพองใจ ก่อนจะรีบรูดซิปแล้วล้วงมือเข้าไปค้น...