ภายในห้องส่วนตัวของโรงน้ำชา ซูเหนียงจื่อกำลังพินิจม้าหลิวหลีอย่างละเอียด จู่ ๆ เบื้องหน้าก็มืดวูบ นางทั้งตกใจทั้งโกรธ คิดว่าลู่จิ้งหมิงหมายจะล่วงเกิน จึงทำท่าจะร้องเรียกองครักษ์ที่อยู่นอกประตูโดยไม่รู้ตัว
ทว่าในวินาทีถัดมา เสียงร้องของนางกลับติดอยู่ในลำคอ
เพราะท่ามกลางความมืดที่เสื้อคลุมทหารบดบัง ม้าศึกหลิวหลีที่นางประคองอยู่ในมือมิได้หม่นแสงลง ตรงกันข้าม...กลับยิ่งส่องสว่างชัดเจนกว่าเดิม!
แสงเรืองรองละเอียดอ่อนซึ่งเดิมมองเห็นได้เลือนรางในที่สลัว บัดนี้กลับสว่างขึ้นหลายเท่าราวกับมีชีวิต!
ประกายดาวระยิบระยับเคลื่อนผ่านเรือนกายของม้าที่ใสกระจ่าง ดับวูบแล้วส่องสว่างสลับกันไป ราวกับมีท้องฟ้าดาราและทางช้างเผือกทั้งผืนถูกผนึกไว้ในม้าหลิวหลีตัวนี้!
ม้าทั้งตัวเปล่งแสงเรืองรองอ่อนโยนและลึกลับท่ามกลางความมืด งดงามจับใจ ราวกับสมบัติล้ำค่าของเซียน หรืออาชาเทพส่องราตรี!
“นี่...นี่...” ความขุ่นเคืองของซูเหนียงจื่อแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตะลึงเกินบรรยาย ริมฝีปากน้อยเผยอออก ครู่หนึ่งถึงกับพูดไม่ออก
นางเกิดในตระกูลสูงศักดิ์ ทั้งมีความรู้กว้างขวาง เคยได้ยินเรื่องไข่มุกราตรี แต่ไหนเลยจะเคยเห็น “อาชาหลิวหลีส่องราตรี” ที่เปล่งแสงได้เอง ทั้งแสงยังมีชีวิตชีวาและพิสดารถึงเพียงนี้?
เมื่อลู่จิ้งหมิงเห็นว่าพอแล้ว จึงยกเสื้อคลุมออก
แสงสว่างพลันสาดเข้ามาอีกครั้ง แสงเรืองรองภายในม้าหลิวหลีกลับไปเลือนรางดังเดิม ทว่าภาพเมื่อครู่ได้ประทับลึกลงในความทรงจำของซูเหนียงจื่อแล้ว
นางค่อย ๆ วางม้าหลิวหลีกลับลงบนโต๊ะ ก่อนเงยหน้ามองลู่จิ้งหมิง แววตาเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
ก่อนหน้านี้แววตาของนางเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นและใคร่ครวญ ทว่าบัดนี้ดวงตาคู่งามกลับเปี่ยมด้วยความตื่นตะลึงยากเอื้อนเอ่ย ทั้งยังมีแววหวาดระแวงอยู่เล็กน้อย