เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครตามมาแล้ว หลู่จิ้งหมิงจึงหยุดฝีเท้า พิงเสาไฟฟ้าข้างทางพลางหอบหายใจเฮือกใหญ่
เขาสงบใจลงแล้วเริ่มสำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัว
ที่นี่อยู่ใกล้เหมืองเนินหัววัวจริง ๆ แต่คราวนี้เป็นลานกว้างของหมู่บ้านพักคนงานเหมืองถ่านหินเนินหัววัว
หมู่บ้านพักคนงานแห่งนี้สร้างขึ้นในช่วงที่เหมืองถ่านหินเนินหัววัวเคยมีผลประกอบการดี ต่อมาทรัพยากรเหมืองถ่านหินร่อยหรอ คนงานส่วนใหญ่จึงย้ายออกไป เหลือผู้สูงอายุที่เกษียณแล้วไว้ไม่น้อย คิดไม่ถึงว่ากลุ่มเต้นระบำออกกำลังกายกลางลานจะยังคึกคักถึงเพียงนี้
เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากมิติพื้นที่ สัญญาณเต็มขีด ส่วนแบตเตอรี่...ยังอยู่ที่ 100% งั้นหรือ?
ดูท่าหลังจากระบบพาเขาข้ามเวลาไปยังราชวงศ์ฮั่นตะวันออก อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่เก็บไว้ในมิติพื้นที่จะได้รับผลในการ “คงสภาพ” หรือ “ชาร์จไฟ” บางอย่างกระมัง? นับเป็นเรื่องน่าประหลาดใจที่เพิ่งค้นพบ
นิ้วของเขาเลื่อนหน้าจออย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยุดอยู่ที่รายชื่อผู้ติดต่อซึ่งบันทึกชื่อไว้ว่า “พี่หก”
พี่หก ชื่อเดิมเฉินเหวินป๋อ เป็นคนจากลั่วไซแห่งหลิ่งซี
ในบรรดาพี่น้อง เขาเป็นลูกคนที่หก มีพี่ชายห้าคน และน้องสาวอีกหนึ่งคน
เมื่อหลายปีก่อน ตอนหลู่จิ้งหมิงลาออกจากโรงเรียนไปทำงานทางใต้ เขาเข้าทำงานโรงงานเดียวกับพี่หก อยู่แผนกเดียวกัน และประจำเครื่องจักรตัวเดียวกัน
แน่นอนว่าแม้แต่หอพักก็ยังเป็นห้องเดียวกัน
ทั้งสองกินอยู่และทำงานร่วมกันเช่นนี้นานนับสิบปี จากเด็กหนุ่มไร้เดียงสากลายเป็นชายวัยกลางคนที่ปล่อยเนื้อปล่อยตัว สร้างมิตรภาพอันแน่นแฟ้นขึ้นมา