จัดการแหล่งที่มาของอาวุธซึ่งเป็นเรื่องยุ่งยากที่สุดและสำคัญที่สุดได้แล้ว เรื่องที่เหลือก็ง่ายขึ้นมาก
เขาเปิดแอปจองตั๋วในโทรศัพท์ทันที เพื่อตรวจสอบเที่ยวบิน
เที่ยวบินตรงจากซีซื่อไปหลิ่งซี เที่ยวบินที่ใกล้ที่สุดออกเดินทางตอนสี่ทุ่ม และถึงสนามบินเมืองหนิงหลังตีหนึ่ง
เวลาไม่ค่อยเหมาะนัก แต่ก็ดีกว่าไม่มีเที่ยวบิน
เขากดจองอย่างไม่ลังเล ซื้อตั๋วชั้นประหยัดหนึ่งใบ
ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยง ยังเหลือเวลาเกือบสิบชั่วโมงกว่าจะถึงสี่ทุ่ม
เขาคิดจะใช้เวลานี้กลับบ้านสักเที่ยว
เวลานี้หลู่จือเซี่ยลูกสาวของเขาคงกำลังเรียนอยู่ที่โรงเรียน ที่บ้านจึงไม่มีใคร
สภาพการแต่งกายเช่นนี้คงขึ้นเครื่องบินไม่ได้ เขาจำเป็นต้องอาบน้ำอุ่นและเปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาด
อาจเป็นเพราะเสื้อคลุมทหารที่เปื้อนโคลนมอมแมมบนตัวสะดุดตาเกินไป คนขับรถรับจ้างผ่านแอปจึงคอยมองเขาผ่านกระจกมองหลังตลอดทาง
ตอนเดินเข้าประตูหมู่บ้านจัดสรรคฤหาสน์อู๋ถง รปภ.ที่เข้าเวรเห็น “บุคคลน่าสงสัย” เดินตรงเข้าไป ก็ผุดลุกขึ้นโดยสัญชาตญาณ เตรียมจะขวางไว้
“เฮ้! มาหาใคร? ลงทะเบียน...” รปภ.พูดได้ครึ่งเดียวก็เห็นหน้าหลู่จิ้งหมิงชัดเจน มือที่ยกขึ้นจึงลดลง “ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ ท่านเจ้าของบ้าน!”
เห็นได้ชัดว่ารปภ.ยังจำเขาได้ ในหมู่บ้านจัดสรรทั้งแห่ง คงมีแค่เขาคนเดียวที่ชอบสวมเสื้อคลุมทหารเดินไปเดินมา ต่อให้ไม่อยากจำก็ยังยาก
หลู่จิ้งหมิงฝืนยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน ก่อนสาวเท้าเร็วขึ้น ก้มหน้าเดินไปยังอาคารหมายเลขเจ็ด
ขณะกำลังจะเข้าประตูอาคาร จู่ ๆ ก็มีคนเดินสวนออกมาจากด้านใน ทั้งคู่เกือบชนกันเต็มแรง