“พี่สาว ท่านลุงหลู่กลับมาแล้ว...”
ฉือเสี่ยวกู่สะบัดมือหลู่จิ้งหมิงออก ผลักประตูรั้วไม้ไผ่ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด ก่อนตะโกนเสียงดัง
เงาร่างวูบไหว คนสองคนวิ่งออกมาจากในบ้าน
เจียงเยว่เป็นคนแรกที่ออกมา นางย่อกายคำนับเล็กน้อย “นายท่านกลับมาแล้ว เดินทางลำบากยิ่งนัก”
นางกวาดตามองหลู่จิ้งหมิงตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างรวดเร็ว ครั้นแน่ใจว่าเขาปลอดภัยดีแล้วจึงหลุบตายืนอยู่ด้านข้าง
ตามที่นางได้รับการอบรมมา เมื่อนายท่านกลับมา สิ่งสำคัญที่สุดของบ่าวรับใช้คือแสดงความนอบน้อมและเอาใจใส่ มิใช่เผยความรู้สึกออกมาอย่างร้อนรน
ทว่าขนตาที่สั่นไหวเล็กน้อย กับมือที่กำแน่นแล้วคลายออกอย่างเงียบงัน ยังคงเผยให้เห็นความกระเพื่อมในใจของนางยามนี้
ดวงตากลมโตของซวนเซ่าเปี่ยมด้วยความยินดี นางอ้าปาก อยากเรียก “พี่ใหญ่หลู่” แต่เพราะตื่นเต้นจนสะอึกสะอื้น จึงเปล่งเสียงออกมาได้ไม่เป็นคำ
นางนึกอยากคว้ามือหลู่จิ้งหมิงเหมือนน้องชายและน้องสาว ทว่าด้วยความต่ำต้อยในใจและขลาดกลัว สองมือจึงได้แต่กำชายเสื้อที่ปะชุนจนเต็มแน่น ไหล่เล็กผอมสั่นเทาเบา ๆ
ตลอดหลายวันที่หลู่จิ้งหมิงจากไป นางหวาดกลัวอยู่ทุกขณะ
กลัวว่าความอบอุ่นและที่พึ่งพิงซึ่งเพิ่งได้มาอย่างยากเย็นจะเป็นเพียงภาพลวงตาชั่วครู่ กลัวว่านางกับน้องชายและน้องสาวจะตกลงสู่ห้วงเหวที่ไร้ที่พึ่งอีกครั้ง
ยามนี้เมื่อเห็นหลู่จิ้งหมิงกลับมาอย่างปลอดภัย ความโล่งใจอันยิ่งใหญ่กับความน้อยเนื้อต่ำใจพลันถาโถมขึ้นพร้อมกัน จนนางอยากร้องไห้ออกมาเท่านั้น
มีเพียงลวนตีอวิ๋นจู๋ที่ไม่ปรากฏตัว หลู่จิ้งหมิงเหลือบมองไปทางหน้าต่างโดยไม่รู้ตัว และก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ นางยังคงกอดอกยืนอยู่ตรงนั้น ราวกับตลอดสามวันที่เขาจากไป นางไม่เคยขยับไปไหนแม้แต่ก้าวเดียว
ยามนี้ สายตาของอีกฝ่ายจับจ้องเขาราวกับเหยี่ยว กวาดมองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างรวดเร็ว ประหนึ่งกำลังตรวจดูว่าเขายังอยู่ครบถ้วน หรือมีหางงอกเพิ่มมาหรือไม่
ใบหน้ายังคงเย็นชา ราวกับการกลับมาหรือไม่กลับมาของหลู่จิ้งหมิงไม่เกี่ยวข้องกับนางแม้แต่น้อย