หลังถ้อยคำหนักอึ้งของวัลต์จบลง ตู้พักรถของขบวนรถไฟก็เงียบกริบลงโดยสิ้นเชิง
ทุกคนในที่นั้นพากันหันขวับ มองวัลต์ที่มีสีหน้าเคร่งเครียดเป็นตาเดียว ดวงตาเต็มไปด้วยความงุนงงและประหลาดใจ
“พลังฮงไก? การกัดกร่อน?”
มาร์ชเซเว่นทวนสองคำนี้โดยไม่รู้ตัว ใบหน้าเต็มไปด้วยความมึนงง
เธอเป็นคนแรกที่ทำลายความเงียบในห้อง รีบถามขึ้นอย่างร้อนใจ “ลุงหยาง คุณรู้ไหมว่าเรื่องนี้มันยังไงกันแน่?”
ตอนนี้ทุกคนต่างมองไปยังวัลต์ ผู้มีประสบการณ์มากที่สุดในกลุ่ม
สตาร์เงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาสีทองเปี่ยมด้วยความหวัง จ้องวัลต์เขม็ง
เธอคิดว่าในเมื่อลุงหยางมองปราดเดียวก็รู้ว่าลวดลายประหลาดในภาพคืออะไร เขาก็น่าจะรู้เบื้องลึกของเรื่องนี้แน่
ถ้าอย่างนั้นเขาก็ต้องคิดหาวิธีได้ ชี้ทางให้หลูเจ่ที่กำลังตกอยู่ในอันตราย และช่วยเพื่อนเน็ตคนนี้ของเธอให้หนีออกมาได้อย่างปลอดภัย
เมื่อเผชิญกับสายตาคาดหวังและร้อนรนของทุกคน วัลต์ไม่ได้รีบอธิบายทันที
คิ้วของเขายังคงขมวดแน่น ในหัวกำลังทบทวนความทรงจำบางส่วนจากช่วงฮงไกครั้งที่ 2 ที่ไซบีเรียอย่างรวดเร็ว
ครู่ต่อมา เขาจึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุขุม
“ฉันต้องยืนยันบางอย่างก่อน”
เขาหยุดไปชั่วขณะ แล้วหันไปมองสตาร์ที่อยู่ข้างกาย ก่อนจะบอกข้อสันนิษฐานของตน
“ในเมื่อเพื่อนเน็ตของเธอเดินไปมาในห้องทดลองได้อย่างอิสระ เขาก็น่าจะมีความสามารถในการซ่อนตัว”
“ช่วยถามเขาหน่อยว่า พอจะหาวิธียืนยันสภาพของเด็ก ๆ ที่ถูกขังอยู่ในห้องกักกันชั้นล่างสุดของห้องทดลองนี้ได้ไหม”
เพียงดูร่องรอยการกัดกร่อนที่ปรากฏบนพื้นผิว เขาก็ยืนยันได้เต็มร้อยแล้วว่านี่คือโรคฮงไก คนที่คลุกคลีอยู่กับฮงไกมาตลอดชีวิตอย่างเขาไม่มีทางจำผิด
แต่แค่นี้ยังไม่พอให้สรุปความจริงทั้งหมด เขาต้องการเบาะแสและหลักฐานเพิ่มเติม เพื่อยืนยันข้อสันนิษฐานที่เลวร้ายที่สุดในใจ
สตาร์ไม่กล้ารอช้า รีบก้มมองโทรศัพท์ แล้วส่งคำขอของวัลต์ไปให้หลูเจ่ทุกคำไม่มีตกหล่น
หลังจากรอคอยอันยาวนานหลายวินาที หน้าจอโทรศัพท์ก็แสดงข้อความตอบกลับอย่างรวดเร็ว น้ำเสียงในข้อความเต็มไปด้วยความจนใจและอัดอั้น
【ลูกเขยดาวศุกร์: ไม่ได้หรอก! ฉันไปชั้นอื่นไม่ได้ ประตูทุกบานที่นี่ต้องใช้บัตรผ่าน】
เมื่อเห็นข้อความนี้ สีหน้าของทุกคนในตู้พักรถต่างหม่นลงพร้อมกัน
ระบบรักษาความปลอดภัยของห้องทดลองแห่งนี้เข้มงวดเกินกว่าที่ทุกคนคาดคิดไว้มาก
ประตูที่มีระบบล็อกสิทธิ์ซ้อนกันเป็นชั้น ๆ ทำให้หลูเจ่หมดโอกาสสืบหาความจริงในชั้นล่างโดยสิ้นเชิง
ลูกเรือรถไฟได้แต่มองกันผ่านเครือข่าย ไม่อาจส่งความช่วยเหลือไปถึงได้จริง ทุกคนจึงทำอะไรไม่ถูก ตกอยู่ในทางตัน
ในขณะที่ทุกคนคิดว่าสถานการณ์คงไม่มีทางพลิกผันได้ มีเพียงสตาร์ที่ยังคงมีแววตาสดใส ไม่ได้ท้อแท้แม้แต่น้อย เพราะในใจเธอมีวิธีแก้ปัญหาแล้ว
ปลายนิ้วของเธอเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว พิมพ์ข้อความลงบนหน้าจอโทรศัพท์เสียงดังรัว ๆ ท่าทางคล่องแคล่วและมั่นใจ
【นักตีเบสบอลแห่งกาแล็กซี: ในรูปที่สองที่นายส่งมา ด้านขวามีถังขยะอยู่ใช่ไหม ไปค้นดูสิ ข้างในต้องมีของที่นายต้องการแน่】
ส่งข้อความเสร็จ สตาร์ก็เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย สีหน้ามั่นอกมั่นใจเต็มเปี่ยม
ไม่ว่าจะเป็นตอนอยู่เบลโลบ็อกหรือช่วงบุกเบิกบนเซียนโจว การคุ้ยถังขยะก็เป็นเคล็ดลับที่เธอใช้ได้ผลเสมอมา และมักจะเจอไอเทมสำคัญโดยไม่คาดคิด
อีกฟากของหน้าจอเงียบไปนาน ก่อนจะปรากฏจุดไข่ปลาเพียงชุดเดียว
【ลูกเขยดาวศุกร์: …】
ความเงียบงันอย่างพูดไม่ออกนี้ไม่ได้มาจากหลูเจ่ที่อยู่ในห้องทดลองเท่านั้น แม้แต่มาร์ชเซเว่น ดานเฮง และคนอื่น ๆ ที่เห็นคำแนะนำสุดเหลวไหลนี้ ต่างก็พากันเงียบกริบ สีหน้าทั้งอยากหัวเราะทั้งจนใจ
จากนั้นไม่นาน ข้อความหยอกล้อของหลูเจ่ก็เด้งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
ในใจเขาไม่เชื่อเลยสักนิดว่าวิธีของเพื่อนเน็ตสุดเพี้ยนคนนี้จะได้ผล
【ลูกเขยดาวศุกร์: ฉันนี่บ้าไปแล้วจริง ๆ ถึงได้เชื่อเรื่องเหลวไหลของเธอ ถ้าหาของที่มีประโยชน์ไม่เจอ ฉันจะสาปให้เธอกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแล้วไม่มีซองเครื่องปรุงไปตลอดชีวิต】
เมื่อเห็นคำสาปแช่งแสนร้ายกาจและเด็กน้อยนั้น ดวงตาสีทองของสตาร์ก็เบิกกว้าง รีบพิมพ์ตอบโต้ทันที
【นักตีเบสบอลแห่งกาแล็กซี: คำสาปอะไรจะร้ายกาจขนาดนี้! สะท้อนกลับ!】
【ลูกเขยดาวศุกร์: สะท้อนคำสะท้อนกลับของเธอ!】
【นักตีเบสบอลแห่งกาแล็กซี: ฉันสะท้อนคำสะท้อนกลับของนาย#+@%】
ตัวอักษรเพี้ยน ๆ ที่ตามมานั้นเป็นฝีมือของมาร์ชเซเว่นที่ทนดูทั้งสองคนทำตัวเหมือนเด็ก ๆ ไม่ไหว จึงยื่นมือไปแย่งโทรศัพท์จากสตาร์แล้วกดมั่ว ๆ
ฮิเดโกะกับวัลต์มองเด็กสองคนที่เริ่มหยอกล้อกัน แล้วสบตากันอย่างจนใจ
บรรยากาศในตู้พักรถที่ก่อนหน้านี้อึมครึมเคร่งเครียดเริ่มผ่อนคลายลงเล็กน้อย
คราวนี้การรอคอยยาวนานเป็นพิเศษ คิดว่าหลูเจ่คงยังลังเลไม่เชื่ออยู่ครึ่ง ๆ
ขณะที่ทุกคนคิดว่าส่วนใหญ่คงไม่ได้อะไรกลับมา หน้าจอโทรศัพท์ก็สว่างวาบขึ้น หลูเจ่ส่งข้อความมาติดกันสองข้อความ น้ำเสียงตื่นเต้นจนแทบเสียอาการ
【ลูกเขยดาวศุกร์: เฮ้ย! เฮ้ย! นี่มันเรื่องอะไรกัน? เธอนี่สุดยอดจริง ๆ ดูนี่สิว่านี่คืออะไร—รูปภาพ】
【ลูกเขยดาวศุกร์: เธอทำได้ยังไง】
สตาร์กดเปิดรูปทันที ในภาพมีบัตรใบหนึ่งเนื้อวัสดุดูประณีต ซึ่งเป็นบัตรผ่านประตูระดับหนึ่งที่ใช้เฉพาะในห้องทดลองแห่งนี้อย่างชัดเจน
ไม่มีใครคาดคิดเลยว่าในห้องทดลองที่มีระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนาและเต็มไปด้วยเทคโนโลยีแห่งนี้ ไอเทมสำคัญจะถูกคุ้ยเจอจากถังขยะได้จริง ๆ
เมื่อได้เห็นผลลัพธ์กับตาตัวเอง สตาร์ก็ยืดอกน้อย ๆ อย่างภาคภูมิใจทันที ดวงตาหยีโค้ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความลำพองใจ น่ารักและแอบหยิ่งนิด ๆ
【นักตีเบสบอลแห่งกาแล็กซี: นี่แหละพลังแห่งการบุกเบิก เจ้าหนู!】
เธอแหงนหน้าเชิดอก เอ่ยประกาศความศรัทธาของตนเบา ๆ ด้วยสีหน้าเปี่ยมศรัทธาและภาคภูมิใจ
“ทาทารอฟไร้เทียมทาน”