ซิงรีบเปิดหน้าจอด้วยความกระตือรือร้น
ภาพหลายภาพปรากฏขึ้นตรงหน้า อัดแน่นเต็มหน้าต่างแชต
ดวงตาของเธอเป็นประกาย รีบแตะเปิดภาพแรกทันที
ถังขยะเหล็กสีเทาอมฟ้าใบหนึ่ง บนตัวถังติดป้ายคัดแยกขยะที่สีซีดจาง ยืนสงบนิ่งอยู่ตรงมุมกำแพง
ภาพที่สอง ก็เป็นถังขยะอีกใบ
ภาพที่สาม ก็ยังเป็นถังขยะ
ภาพที่สี่ ภาพที่ห้า... เธอเลื่อนดูไปทีละภาพ แต่ละภาพเป็นถังขยะคนละแบบ บ้างเป็นทรงเหลี่ยม บ้างทรงกลม บ้างมีฝาพับ บ้างเปิดปากโล่ง มุมกล้องต่างกันไป ส่วนองค์ประกอบภาพก็แล้วแต่อารมณ์
ไม่มีข้อมูลอะไรที่บอกได้เลยว่าแผนสำเร็จหรือล้มเหลว
ซิงจ้องถังขยะเต็มหน้าจอ ตอนแรกก็ทำหน้าสงสัยไม่ต่างกัน
คนคนนี้ไม่ได้ไปหลอกเอากุญแจลับหรอกหรือ?
ทำไมยังมีอารมณ์มาถ่ายรูปถังขยะอีก?
หรือว่าแผนล้มเหลวไปแล้ว ความปรารถนาสุดท้ายก่อนตายของเขาคือให้เธอช่วยประเมินคุณภาพถังขยะของหอคอยบาบิลอน?
แต่เมื่อเธอเลื่อนดูไปทีละภาพ เครื่องหมายคำถามในหัวก็ถูกเบียดออกไปอย่างรวดเร็ว
ถังสเตนเลสใบนั้นสภาพดีไม่น้อย งานเก็บขอบโค้งก็ประณีตมาก
แบบที่มีฝาพับนั่นออกแบบได้แยบยล ความสามารถในการปิดผนึกต้องเป็นเลิศแน่
ส่วนรุ่นความจุใหญ่ยักษ์ตรงมุมนั่น ต่อให้ยัดผู้ใหญ่ลงไปทั้งคนก็คงไม่มีปัญหา
ดวงตาของซิงยิ่งมองก็ยิ่งเป็นประกาย ยิ่งมองก็ยิ่งจดจ่อ
โดยไม่รู้ตัว ร่างท่อนบนของเธอก็ค่อย ๆ โน้มไปข้างหน้า ศีรษะแทบจะแนบจอโทรศัพท์อยู่แล้ว
แววตาสีทองสะท้อนความวาววับของถังขยะ ริมฝีปากเผยอเล็กน้อย ลมหายใจก็แผ่วเบาลงหลายส่วน