แอสทรัลเอ็กซ์เพรส ตู้พักรถ
ผ่านไปพักใหญ่แล้วนับตั้งแต่สตาร์ได้รับข้อความจากหลูเจ่ว่า “ฉันวางแผนจะปลอมตัวเป็นนักวิจัยไปหลอกเอากุญแจลับ”
บรรยากาศในตู้พักรถค่อนข้างหนักอึ้ง
ทุกคนนั่งล้อมวงกัน สายตาเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์ในมือสตาร์เป็นระยะ ราวกับกำลังรอดูไลฟ์สดที่ไม่มีกำหนดการ ทั้งตั้งตารอและกระวนกระวายใจ
คนแรกที่ทำลายความเงียบคือมาร์ชเซเว่น
เธอใช้สองมือเท้าคาง ครุ่นคิดอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยข้อสรุปด้วยน้ำเสียงไร้เดียงสาอย่างที่เคย
“ฉันว่าแผนนี้ใช้ได้!”
มาร์ชเซเว่นพยักหน้าแรง ๆ ดวงตาเป็นประกาย
“ลองคิดดูสิ ห้องแล็บนั่นใหญ่ขนาดนั้น นักวิจัยต้องมีเยอะแน่ ๆ ใครจะมาคอยจับตาดูคนหน้าใหม่คนเดียวล่ะ? ขอแค่หลูเจ่แสดงได้สมบทบาท ก็น่าจะหลอกผ่านไปได้ไม่ยากใช่ไหม?”
ถ้าพูดถึงฝีมือการแสดงแล้ว ไม่มีใครสู้มาร์ชเซเว่นคนนี้ได้หรอก เพราะเธอเคยแสดงบทบาทมาแล้ว—“ฉันนี่แหละผู้หญิงของหลุ่วฉา”
ทว่าดานเฮงที่อยู่ข้าง ๆ กลับขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ฉันขอสงวนความเห็นไว้ก่อน”
น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ราวกับกำลังบอกข้อเท็จจริงอย่างเป็นกลาง ไม่ใช่แสดงจุดยืน
ดานเฮงกอดอก มองทุกคนด้วยแววตาสงบนิ่ง
“การปลอมตัวเป็นนักวิจัยกับการใช้สัญลักษณ์พรางตัวขโมยกุญแจลับ โดยเนื้อแท้แล้วเป็นกลยุทธ์เดียวกัน แต่เลือกใช้คนละวิธี”
“ทั้งสองอย่างตั้งอยู่บนความไม่สมดุลของข้อมูล การปลอมตัวเดิมพันว่าอีกฝ่ายจำหน้าเราไม่ได้ ส่วนสัญลักษณ์พรางตัวเดิมพันว่าอีกฝ่ายสัมผัสถึงตัวเราไม่ได้”