“เขาชื่อไจ๋จิ่งเฉิน เป็นหลานชายของผู้บัญชาการไจ๋” หมอโจวตอบเธอ
เสิ่นเจียวฟังแล้วชะงักไปชั่วขณะ
ที่แท้เขาก็คือไจ๋จิ่งเฉิน
คนที่หนีแต่งงานด้วยการออกไปทำภารกิจ เพิ่งกลับเข้าหน่วยตอนนี้ แถมยังให้ไจ๋เยว่ส่งหนังสือเลิกหมั้นไปให้คู่หมั้นของเขาก่อน
ตอนนี้ภาพของทหารหนุ่มคนนั้นผุดขึ้นมาในหัวเสิ่นเจียว แม้เขากับไจ๋เยว่จะเป็นอาหลานแท้ ๆ แต่กลับไม่มีส่วนไหนคล้ายกันเลย โดยเฉพาะบุคลิกที่ต่างกันมากที่สุด
ไจ๋เยว่เป็นผู้ใหญ่สุขุมมั่นคง ส่วนไจ๋จิ่งเฉินมีความหยิ่งทะนงและความดุดันแบบที่เป็นเอกลักษณ์ของคนหนุ่ม แต่ก็ต้องยอมรับว่าเขาหล่อจริง ๆ ดวงตาดอกท้อเชิดขึ้นเล็กน้อย เป็นความหล่อแบบเจ้าเล่ห์มีเสน่ห์
เสิ่นเจียวทบทวนเรื่องราวแล้วก็คิดในใจว่า ไม่แปลกใจเลยที่เขาจะหนีแต่งงาน
ด้วยนิสัย หน้าตา และภูมิหลังครอบครัวของเขา คงไม่มีทางยอมอยู่แต่ในมุมเล็ก ๆ แล้วแต่งงานกับผู้หญิงที่ถูกจัดหามาให้
แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่ผิด หากไม่อยากแต่งจริง ๆ ก็ควรบอกผู้หญิงคนนั้นให้ชัดเจน ไม่ใช่เอาแต่หลบหนี
“ฉันทราบแล้วค่ะ ขอบคุณที่บอกนะคะ หมอโจว” เสิ่นเจียวพูดกับอีกฝ่าย ก่อนออกจากห้องทำงาน
เธอทำงานตามปกติ ขณะเดียวกันนั้น ในห้องผู้ป่วยอีกฟากหนึ่ง...
ไจ๋จิ่งเฉินกับเจิ้งไห่และคนอื่น ๆ คุยกันเรื่องกลยุทธ์จีบสาวอยู่พักใหญ่ ตอนนี้ได้แผนการอย่างละเอียดครบถ้วนแล้ว เหลือแค่รอให้เสิ่นเจียวกลับมาอีกครั้ง
แต่ความจริงคือ ต่อให้เขาเฝ้ารอจนแทบชะเง้อคอ ตลอดหนึ่งชั่วโมงถัดมา กลับไม่มีแม้แต่เงาของหญิงสาวที่เขาคิดถึงอยู่เต็มหัวใจปรากฏตรงหน้าประตู