“จัดการมื้อเย็นให้สหายทั้งสามคนนี้แล้วหรือยัง?”
“จัดการแล้วค่ะ เดี๋ยวอีกสักครู่ก็ส่งมาให้” พยาบาลสาธารณสุขที่มาด้วยกันตอบ
เสิ่นเจียวฟังแล้วพยักหน้า เธอถือยาเตรียมออกไปพร้อมอีกฝ่าย ตอนเดินผ่านไจ๋จิ่งเฉิน หางตาก็กวาดมองเขาอย่างไม่ตั้งใจ แต่ไม่ได้หันไปมอง
เธอแค่รู้สึกว่าไจ๋จิ่งเฉินแปลกมาก ทำไมถึงยิ้มโง่ๆ แบบนั้น เหมือนคนสติไม่สมประกอบเลย
เสิ่นเจียวออกไปแล้ว ร่างของเธอลับหายไปตรงประตู ไจ๋จิ่งเฉินจึงค่อยละสายตากลับมา ก่อนพูดกับเจิ้งไห่และหลี่จื้อหย่งอย่างตื่นเต้นว่า
“พวกนายได้ยินไหม เมื่อกี้เธอเป็นห่วงฉัน! ถามว่ามีคนเอาข้าวมาให้หรือยัง กลัวว่าฉันจะหิวทั้งคืน!”
เจิ้งไห่: ……หัวหน้าหมู่ เธอไม่ได้ถาม “นายคนเดียว” แต่ถามพวกเราสามคนต่างหาก
หลี่จื้อหย่ง: ……นั่นแสดงได้แค่ว่าเธอรับผิดชอบ หรืออย่างมากก็ทำตามหน้าที่ ตรงไหนเรียกว่า “เป็นห่วง” กัน?
แม้ทั้งคู่จะอยากให้หัวหน้าหมู่ตามจีบจนสำเร็จ จะได้กินซองแดงก้อนโต แต่พอมองคนที่กำลังยิ้มโง่ๆ อยู่คนเดียวในตอนนี้แล้ว ทั้งคู่ก็ได้แต่เงียบงัน
ไม่รู้จะพูดว่าหัวหน้าหมู่หลงตัวเอง หรือคิดเพ้อเจ้อเกินไปดี
เมื่อไม่มีใครตอบ ความตื่นเต้นของไจ๋จิ่งเฉินก็ค่อยๆ ลดลง เขามองเจิ้งไห่กับหลี่จื้อหย่ง
ถึงทั้งคู่จะไม่ได้พูดสิ่งที่คิดออกมา แต่สีหน้ากลับฟ้องอย่างชัดเจน ไจ๋จิ่งเฉินจึงเอ่ยแก้ต่างให้ตัวเองอย่างจริงจังว่า
“เธอไม่ได้รับผิดชอบเรื่องอาหารของพวกเรา แต่ก็ยังถามเพิ่มอีกคำหนึ่ง นั่นไม่ใช่ความเป็นห่วงแล้วจะเป็นอะไร?”