เพียงเห็นมือข้างเดียว เสิ่นเจียวก็จำได้แล้วว่าเป็นใคร เธอผลักบานประตูที่เปิดแง้มอยู่ให้เปิดออกจนสุด แล้วก็เห็นร่างของไจ๋เยว่จริงๆ
ไจ๋เยว่หันกลับมาทันทีเช่นกัน ทันทีที่สบตากัน แววตาของเขาก็เผยความรู้สึกผิดและกระวนกระวาย ทั้งยังมองเสิ่นเจียวอย่างระมัดระวัง
เสิ่นเจียวมองเขาอยู่สองวินาที เม้มริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนจะเบือนสายตากลับแล้วถอยหลังไปสองก้าว เพื่อให้ห่างจากไจ๋จิ่งเฉินมากขึ้น
ตอนนี้ไจ๋จิ่งเฉินถูกไจ๋เยว่จับข้อมือไว้ พยายามดิ้นให้หลุดแต่ก็ไม่สำเร็จ จึงตวาดใส่อีกฝ่ายว่า
“ปล่อยฉัน!”
“ใครอนุญาตให้คุณมาแตะเนื้อต้องตัวเสิ่นเจียว?” ไจ๋เยว่มองเขาแล้วพูดเสียงเย็นชา โดยไม่ยอมปล่อยมือ
“ฉันเป็นคู่หมั้นของเธอ แค่จับมือเธอเอง! ทำได้อย่างถูกต้องชอบธรรม!” ไจ๋จิ่งเฉินตะโกนเสียงดัง
“คุณไม่ใช่แล้ว คุณเขียนหนังสือเลิกหมั้นไปตั้งนาน วันนี้ถ้าคุณกล้าแตะเส้นผมเสิ่นเจียวแม้แต่เส้นเดียว ฉันจะจัดการคุณในข้อหาก่อเหตุลามกอนาจาร” ไจ๋เยว่พูดอย่างเฉยชา
“คุณยังกล้าพูดถึงหนังสือเลิกหมั้นอีก! ทั้งหมดก็เพราะคุณหลอกให้ฉันเขียนต่างหาก! ฉันไม่ยอมรับ!” ไจ๋จิ่งเฉินตะโกนอย่างโกรธจัด
ทั้งสองคนทะเลาะกันขึ้นมาอีกครั้ง วุ่นวายไปหมด อู๋กุ้ยเซียงรีบเข้าไปห้าม พยายามแยกมือของทั้งคู่
เสิ่นเจียวฟังบทสนทนาของพวกเขา แล้วตอนนี้ก็ได้แต่มองไจ๋เยว่อย่างงุนงง
อะไรคือไจ๋เยว่หลอกให้ไจ๋จิ่งเฉินเขียนหนังสือเลิกหมั้น?
ตั้งแต่เสิ่นเจียวกลับจากหน่วยพยาบาล เธอก็เอาแต่จมอยู่กับความกระอักกระอ่วนที่จำคู่หมั้นผิดคน และความอับอายที่ไจ๋เยว่จู่โจมเธอจนตั้งตัวไม่ทัน เรื่องหลายอย่างจึงยังไม่ได้คิดทบทวนให้ดี