“เขาแย่งคู่หมั้นของผมไป ยุแยงให้เราสองคนผิดใจกัน ผมตีเขาแล้วมันผิดตรงไหน!” ไจ๋จิ่งเฉินเชิดหน้าพูดอย่างมั่นใจว่าตัวเองถูก
เมื่อเห็นเสิ่นเจียวปกป้องไจ๋เยว่ ถึงกับโกรธใส่ตัวเองเพื่อเขา ใบหน้าของไจ๋จิ่งเฉินก็เต็มไปด้วยความน้อยใจและเจ็บปวด
ทั้งที่ตัวเองต่างหากที่เป็นคู่หมั้นของเธอ เธอจะเข้าข้างคนนอกได้อย่างไร?
แต่ทั้งที่เขาเจ็บปวดและเสียใจขนาดนี้ เสิ่นเจียวกลับไม่มีแม้แต่ความเห็นใจให้เขา ยังจ้องเขาเขม็งแล้วตวาดเสียงดังว่า
“ใครมีความรู้สึกอะไรกับคุณ?! อย่ามาบิดเบือนความจริง ใส่ร้ายให้ฉันเสียชื่อเสียงอยู่ตรงนี้!”
เดิมทีเสิ่นเจียวก็โกรธจัดอยู่แล้วที่เขาทำร้ายไจ๋เยว่ พอได้ยินคำพูดหน้าด้านแบบนั้น ไฟโทสะก็ยิ่งพุ่งขึ้นสูง เธอตะโกนใส่เขาอีกครั้งว่า
“ฉันบอกให้เลยนะ! ฉันไม่มีทางชอบคุณเด็ดขาด! คนอย่างคุณ ฉันไม่เคยสนใจด้วยซ้ำ!”
“วันแรกที่ฉันมาถึงเขตทหาร ฉันนั่งอยู่ในรถทหารก็ได้ยินแล้ว พวกทหารพูดถึงเรื่องที่คุณหนีแต่งงาน แล้วยังพูดจาดูถูกเหยียดหยามฉันสารพัด ฟังแล้วทุเรศที่สุด!”
“ถ้ารู้ว่าคนที่พวกเขาพูดถึงคือฉัน ฉันคงลงจากรถตรงนั้นแล้วเดินหนีไปโดยไม่หันกลับมา ไม่มาที่เขตทหารนี่หรอก!”
“คุณหนีแต่งงานก่อน แล้วยังเผยแพร่คำพูดดูหมิ่นฉันอย่างเปิดเผยทีหลัง อย่าว่าแต่ความเคารพขั้นพื้นฐานเลย คุณไม่มีทั้งคุณธรรมและความเป็นคนแม้แต่น้อย!”
“คนอย่างคุณยังคิดว่าฉันจะชอบคุณอีกเหรอ? คุณป่วยหรือไง! ต่อให้ผู้ชายทั้งโลกตายหมด ฉันก็ไม่มีวันเลือกคุณ!”
เสิ่นเจียวพูดทุกอย่างออกมาเสียงดังรวดเดียว น้ำเสียงอัดแน่นด้วยความโกรธและความรังเกียจ เธอจ้องเขาอย่างเย็นชา แววตาเด็ดขาดและไร้เยื่อใย