“นังปีศาจมารยานั่นไร้ยางอายจริงๆ! ยังไม่ได้แต่งงานกันแท้ๆ กล้าทำตัวเป็นนายหญิง แล้วยังกล้ามาเถียงกับฉันอีก!”
“มันเอาความกล้ามาจากไหน! ไม่รู้จักรักนวลสงวนตัว สำส่อน ใจง่าย!”
“ก็แค่สาวบ้านนอกจากชนบทคนหนึ่ง ไม่ลองฉี่รดพื้นส่องดูตัวเองบ้างหรือ สภาพอย่างมันจะคู่ควรกับไจ๋เยว่ได้ยังไง คางคกอยากกินเนื้อหงส์ชัดๆ!”
ขณะที่เซี่ยหรงหรงกำลังด่าทออย่างได้อารมณ์ เสียงตวาดลั่นของเซี่ยเป่ากั๋วะก็ดังมาจากด้านหลัง
“หุบปาก! เซี่ยหรงหรง ถ้าแกยังกล้าพูดจาหยาบคายใส่คนอื่นอีก เชื่อไหมว่าฉันจะตบแก!”
เซี่ยหรงหรงถูกพ่อจู่ๆ ก็ตวาดใส่จนตกใจ แก้วในมือแทบหล่นลงพื้น เธอหันไปมองคนพูด เซี่ยเป่ากั๋วะเดินเข้ามาแล้วสะบัดจดหมายร้องเรียนใส่ตัวเธอทันที
“ดูสิว่าแกทำเรื่องอะไรไว้! ยังกล้าร้องเรียนอีก! ปกตินิสัยแกจะเอาแต่ใจแค่ไหนก็ช่าง แต่ครั้งนี้ถึงกับไปหาเรื่องตระกูลไจ๋ แกคิดหรือยังว่าผลที่ตามมาจะเป็นยังไง?!”
เซี่ยหรงหรงถูกพ่อขึ้นเสียงใส่ น้ำตาก็ไหลพรากทันที เธอร้องไห้อย่างน้อยใจ
“ฉันร้องเรียนแล้วมันทำไม? คนที่ยังไม่ได้แต่งงานห้ามอยู่บ้านพักครอบครัว นี่เป็นกฎ! ฉันไม่ได้ทำผิดสักหน่อย!”
“นังปีศาจมารยานั่นยังไม่ได้แต่งกับไจ๋เยว่เลย เรื่องยังไม่เป็นชิ้นเป็นอันด้วยซ้ำ มันกล้ามาตามทหารได้ยังไง?”
“ฉันว่ามันตั้งใจทำให้เรื่องเลยเถิดจนแก้ไม่กลับ บีบให้ไจ๋เยว่ถึงตอนนั้นต้องแต่งกับมัน...”
เธอยังพูดไม่ทันจบ เสียง “เพียะ” ก็ดังขึ้น ฝ่ามือตบจนหน้าของเซี่ยหรงหรงหันไปข้างหนึ่ง