ข้างโต๊ะอาหาร
เสิ่นเจียวรู้ความจริงแล้ว เมื่อนึกถึงท่าทีวางอำนาจและคอยบีบคั้นเธอของเซี่ยหรงหรงเมื่อวาน ในฐานะ “ภรรยาตัวจริง” ก็อดขมวดคิ้วไม่ได้
บนโลกนี้มีคนหน้าด้านขนาดนี้ได้อย่างไร? แอบรักเขาข้างเดียวแท้ ๆ ยังกล้าทำตัวมีเหตุผลเต็มที่แบบนั้นอีกหรือ?
“ขอโทษนะ ฉันถูกเธอจงใจชักนำความคิดให้เข้าใจผิด เลยเชื่อเธอง่ายเกินไป” เสิ่นเจียวกล่าว
ตอนนั้นเซี่ยหรงหรงไม่กล้าตอบตรง ๆ ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับไจ๋เยว่เป็นอย่างไร แสดงว่าเธอกำลังรู้สึกผิดอยู่แล้ว เป็นเธอเองที่สังเกตไม่รอบคอบชั่วขณะ ไม่ควรเข้าใจผิดว่าไจ๋เยว่มีใจให้เซี่ยหรงหรงด้วย
คราวหน้าถ้าผู้หญิงคนนั้นยังกล้ามาหาเรื่องเธออีก เธอจะไม่ลังเลอะไรอีก จะไม่ยอมถอยให้เหมือนคราวนี้แล้ว
การที่เธอพักอยู่ในบ้านของไจ๋เยว่นั้นไม่เหมาะสมจริง ๆ แต่ท่านปู่ไจ๋สั่งให้เขาดูแลเธอ เธอจึงพักอยู่ที่นี่ได้
ส่วนเซี่ยหรงหรงที่ว่าเธอไม่มีชื่อไม่มีสถานะ แล้วตัวเธอเองมีสถานะอะไรหรือ?
ขณะที่เสิ่นเจียวกำลังคิดเช่นนี้ ไจ๋เยว่ก็เอ่ยขึ้นว่า “ทำไมคุณต้องขอโทษ? คนที่ควรขอโทษคือเธอต่างหาก”
“สำหรับคนอย่างเซี่ยหรงหรง ความสุภาพของคุณมีแต่จะทำให้เธอได้ใจ คิดว่ารังแกคุณได้หนักข้อขึ้นเรื่อย ๆ”
“เมื่อวานเธอไม่ได้แค่คุยกับคุณธรรมดาใช่ไหม? พูดจาไม่น่าฟังด้วยหรือเปล่า?”
ได้ยินคำพูดที่มองทะลุของไจ๋เยว่ เสิ่นเจียวก็ส่งเสียงอืมเบา ๆ
“แล้วคุณโต้กลับไปหรือเปล่า?” ไจ๋เยว่ถาม
เสิ่นเจียวส่ายหน้า
เมื่อเห็นเช่นนั้น ทุกอย่างก็เป็นไปตามที่ไจ๋เยว่คาดไว้ ไม่อย่างนั้นเมื่อวานตอนเย็นเสิ่นเจียวคงไม่พูดว่าจะย้ายออกไปทันที แต่คงฟ้องเขาเรื่องเซี่ยหรงหรงแทน