“ไม่มีเวลาอธิบายให้คุณฟังแล้ว ฉันต้องตามรถไปโรงพยาบาล” เสิ่นเจียวตอบ
ไจ๋เยว่เหลือบมองผู้บาดเจ็บที่ถูกหามออกไปแล้วพูดว่า “ทางพวกคุณปฐมพยาบาลเบื้องต้นแล้วส่งโรงพยาบาลได้เลย ไม่ต้องตามไป”
เสิ่นเจียวส่ายหน้า “เขาบาดเจ็บหนักเกินไป แค่รักษาบาดแผลภายนอกไม่พอหรอก ถ้าระหว่างทางยังล่าช้าอีก เขาอาจช็อกได้”
พอได้ยินว่าอาการบาดเจ็บรุนแรงขนาดนั้น ภาพของใครคนหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวไจ๋เยว่ทันที เขาถามว่า
“เป็นคนอายุค่อนข้างมากใช่ไหม สักสี่สิบห้าสิบปี บาดเจ็บที่ขา”
“ใช่ค่ะ” เสิ่นเจียวตอบ
เธอวิ่งเหยาะ ๆ ไปพลางพูดกับไจ๋เยว่ไปพลาง ตอนนี้ทั้งสองมาถึงถนนดินกว้างบริเวณปากหมู่บ้านแล้ว
เสิ่นเจียวปีนขึ้นรถ ไจ๋เยว่ยื่นมือช่วยประคองเธอ ก่อนจะก้าวขายาว ๆ ตามขึ้นไป
เสิ่นเจียวได้ยินเสียงจึงหันกลับไปโดยไม่รู้ตัว ไจ๋เยว่บอกว่า
“ฉันไปกับพวกคุณด้วย ที่นี่ไม่มีโทรศัพท์ อีกฝ่ายมีสถานะไม่ธรรมดา ต้องแจ้งผู้บังคับบัญชาระดับบน”
เสิ่นเจียวพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไรกับไจ๋เยว่อีก แล้วหันไปทุ่มเทกับการช่วยเหลือผู้บาดเจ็บ
เมื่อไจ๋เยว่ตามมาด้วย พวกเธอก็มีกำลังคนเพิ่มอีกหนึ่งคน เสิ่นเจียวจึงขอให้เขาช่วยประคองศีรษะและลำคอของผู้บาดเจ็บให้มั่นคง ลดแรงกระแทกจากการสั่นสะเทือน พร้อมกับยกศีรษะขึ้นเล็กน้อย
บริเวณที่ผู้บาดเจ็บเสียเลือดได้รับการปฐมพยาบาลเบื้องต้นไปแล้ว ตอนนี้เธอกำลังตรวจชีพจรและอุณหภูมิร่างกายของเขา
เมื่อคลำดูแล้วพบว่าอุณหภูมิร่างกายของเขาต่ำกว่าตอนแรก พยาบาลสาธารณสุขทุกคนเป็นผู้หญิง จึงถอดเสื้อไม่ได้แน่ เสิ่นเจียวจึงหันไปบอกไจ๋เยว่ว่า
“ถอดชุดปฏิบัติการชั้นนอกของคุณออก แล้วเอามาคลุมให้เขาเพื่อรักษาความอบอุ่น”