เมื่อเหลือสายลับตัวฉกาจคนสุดท้าย ซึ่งเป็นหัวหน้าที่มีสายลับคนอื่นคอยคุ้มกันมาตลอดทาง
ไจ๋เยว่กับผู้บัญชาการทหารฝ่ายตรงข้ามต้องรับมือสองต่อหนึ่ง เพราะต้องการจับเป็นไว้สอบปากคำให้ได้มากที่สุด จึงไม่ได้ลงมือเต็มกำลัง สุดท้ายกลับถูกสายลับตัวฉกาจโต้กลับ
ผู้บัญชาการทหารฝ่ายตรงข้ามบาดเจ็บที่ขาจนขยับไม่ได้ ส่วนไจ๋เยว่ยังคงต่อสู้ระยะประชิดกับสายลับตัวฉกาจ
ชายวัยกลางคนมองท่วงท่ารวดเร็วและเฉียบคมของไจ๋เยว่ แววตาชื่นชมและยกย่องยิ่งเพิ่มพูนขึ้น
เด็กหนุ่มคนนี้ไม่เลวเลย! อนาคตไร้ขีดจำกัด!
ขณะที่เขากำลังดูการต่อสู้ รอให้ทหารหนุ่มจับกุมสายลับตัวฉกาจได้ จู่ๆ...
เขาเห็นสายลับใช้ท่าลวงหลายกระบวนท่า ก่อนจะกลิ้งไปมา แล้วกลับเอื้อมมือไปคว้าปืนที่ถูกเตะกระเด็นไปอยู่ข้างๆ ตั้งแต่ก่อนหน้า
“ระวังปืน! อยู่ทางซ้าย!” เขารีบตะโกนเตือนทันที
ทว่าปืนของสายลับไม่ได้เล็งไปที่ไจ๋เยว่ แต่กลับเล็งมาทางเขา
ชายวัยกลางคนรีบถอยหนีไปด้านข้าง แต่ความเจ็บปวดที่ขาทำให้เขาเพิ่งลุกขึ้นก็ล้มลงกับพื้น
“ปัง!” เสียงปืนดังสนั่น สะท้อนก้องไปทั่วป่าอันเงียบสงัด
ทว่าเขากลับไม่รู้สึกเจ็บอย่างที่คาดไว้ ชายวัยกลางคนหันกลับไปมองอย่างรวดเร็ว จึงเห็นว่าทหารหนุ่มหักแขนของสายลับจนกระดูกหักในช่วงคับขัน ปืนร่วงลงกับพื้น
นี่เป็นบุญคุณช่วยชีวิตอย่างแท้จริง หากไม่ได้เขาช่วยไว้ วันนี้ตัวเองคงต้องมาตายอยู่ที่นี่แน่
ชายวัยกลางคนยังคงตกตะลึงอยู่ในใจ ขณะนั้นไจ๋เยว่ก็จับสายลับตัวฉกาจไว้ได้อย่างเด็ดขาด เขาดึงเถาวัลย์เส้นใหญ่แข็งกระด้างมามัดอีกฝ่ายแน่นจนเหมือนห่อข้าว