นี่เป็นครั้งแรกที่เสิ่นเจียวถูกด่า แถมยังโดนด่าอย่างรุนแรง แต่เธอไม่ได้เถียงหรือโต้กลับ เพราะรู้ดีว่าตัวเองเป็นฝ่ายฝ่าฝืนวินัยก่อนจริง ๆ
เซี่ยเป่ากั๋วะไม่เหมือนอาจารย์ของเธอ ย่อมไม่มีทาง “ปกป้อง” เธอเหมือนครั้งก่อนที่หมู่บ้านอูก่าง และยิ่งไม่มีใครชมว่าเธอทำถูกแล้ว
เธอทำผิดหลักการอย่างร้ายแรง รู้ดีว่าเรื่องนี้หนักหนาเพียงใด จึงรอจนเซี่ยเป่ากั๋วะระบายความโกรธจนหมด แล้วค่อยเอ่ยขอโทษด้วยน้ำเสียงจริงใจว่า
“ขอโทษค่ะหัวหน้าเซี่ย เป็นความผิดของฉันเอง ฉันลงมือโดยพลการ ไม่เห็นกฎระเบียบอยู่ในสายตา”
“ในฐานะพยาบาลสาธารณสุข ฉันไม่ควรทำเรื่องที่เกินขอบเขตหน้าที่ ไม่ควรช่วยชีวิตคนอย่างบุ่มบ่ามโดยไม่ได้รับคำสั่งจากคุณ”
“ฉันจะรับผิดชอบผลที่ตามมาทั้งหมดเอง ฉันเป็นคนขอให้เฉินเห่ากับจ้าวเหมยมาช่วย หวังว่าคุณจะลงโทษฉันคนเดียว อย่าลงโทษพวกเธอไปด้วยเลยค่ะ”
อีกด้านหนึ่ง
เมื่อเฉินเห่ากับจ้าวเหมยเห็นเสิ่นเจียวถูกด่าจนไม่เหลือชิ้นดี แต่ยังนึกถึงพวกเธอและช่วยแก้ต่างให้ แถมยังรับผิดไว้คนเดียว ทั้งคู่ก็รู้สึกซาบซึ้งขึ้นมา
พูดกันตามตรง พวกเธอทำผิดจริง แต่ก็เพราะรีบร้อนช่วยชีวิตคนไม่ใช่หรือ ตอนนั้นหัวหน้าเซี่ยก็ไม่ได้อยู่ในที่เกิดเหตุด้วย
ทั้งคู่คิดว่าหัวหน้าด่าแรงและหยาบคายเกินไป ไม่มีน้ำใจเลยสักนิด พวกเธอก็แค่ทำไปเพราะสำนึกรับผิดชอบต่อชีวิตคน แต่เขากลับไม่รู้จักยืดหยุ่นเลย
ตอนแรกพวกเธอคิดว่าเสิ่นเจียวพูดจานอบน้อม ยอมรับผิดเอง และมีท่าทีดีขนาดนี้ หัวหน้าคงไม่โมโหใส่เธอต่อแล้ว
แต่พวกเธอไม่คิดเลยว่าเขาจะยังด่าเสิ่นเจียวไม่หยุด
“แกเป็นใครกัน ถึงมีสิทธิ์ยกโทษให้พวกเธอสองคน?!”